21 februari Anda – Carmen
Gisteren hebben we gedoken. Zonder camera. Dus we hebben geen plaatjes van blauwe zeesterren, waterslangen, Nemo’s of koraal. Dat is wel wat we gezien hebben. Ondanks de opfriscursus van een paar weken geleden ging het duiken niet helemaal vanzelf, met als gevolg dat ik gisteravond heel vroeg in bed lag.
Vanochtend vertrekken we met een stralend blauwe lucht. Het is warm en vochtig. Na de grijze luchten van de afgelopen dagen voelt het alsof we opnieuw moeten acclamatiseren. Vandaag gaan we eindelijk gewoon fietsen. Er is geen ferry waar we rekening mee moeten houden.
Het eerste stuk is vlak, verwachten we. Het valt dan ook tegen als we binnen 10 kilometer moeten afstappen. We geven het duiken de schuld, tot Carry op zijn Garmin kijkt en ziet dat de helling 16% is. In de verte zien we de zee.
Het zweet loopt aan alle kanten langs ons lijf. We vragen ons af of we ooit eerder in een zo tropisch kilmaat gefietst hebben. We doen een extra stop om wat te drinken.
De uitzichten zijn fantastisch. Het zijn 1000 tinten groen. We rijden langs rijstterrassen, met palmen en bananen. We rijden door dorpjes waar kinderen ons najoelen en ouderen op de foto willen.
Inmiddels is het bewolkt. Eigenlijk fietst dat wel lekker. We stoppen om te eten. Ook hier staat er een soort buffet klaar, bestaand uit wel 15 schalen. Je wijst aan en het wordt meteen opgeschept. Het is prima eten. Als we er cola bij willen drinken hebben ze ook een literfles. Die gaat leeg, zo veel vocht hebben we verloren.
Het laatste stuk klimmen we gestaag door. Het is zaterdagmiddag. Mensen maken zich op voor het weekend. In karaokebars schalt de muziek al over de straat. We landen in Carmen, het hotel ziet er prima uit. Maar als blijkt dat we de kamer delen met een mierenkolonie vragen we toch om chemische hulp.
