17 februari Loboc – Carmen
Het oerwoud was fantastisch vannacht. Zo veel verschillende geluiden en geen idee welke beestjes het maakten. In de ochtend zien we pas hoe mooi de plek is, aan de rivier, met simpele hutjes. De hellingen zijn tropisch groen, met eindeloos veel verschillende soorten bomen.
Als we de bagage omhoog gesleept hebben begint het klimmen van vandaag. Je zou zeggen, het is maar 30 kilometer, maar we zijn nog echt aan het wennen aan het klimaat. Het is warm met een hoge luchtvochtigheid, ofwel bij een beetje inspanning stort het zweet eruit.
Na een kilometer of tien staan er borden dat we door een manmade forest rijden. De bomen zijn gigantisch. We rijden in de schaduw en de temperatuur is ineens een paar graden gedaald. Aan de rand van het bos ligt opnieuw een tarsiers reservaat. Hier is het een grote toeristische kermis vol toeristenbusjes en kraampjes. Én een stalletje dat verse, gekoelde kokosnoten verkoopt.
Vanaf hier rijden we redelijk vlak met de wind vol op kop verder. Het fietst soepel en het is een traject om blij van te worden. We passeren kleine dorpjes. We rijden langs rijstterrassen omzoomd door palmbomen. Het wegdek is goed genoeg en het verkeer valt mee.
We landen bij een bed&breakfast. Van hieruit gaan we met een tuktuk naar Chocolate hills. Vanuit zo’n vehikel beleef je het verkeer als veel chaotischer. De Chocolate hills zijn kegelvormige heuvels, begroeid met gras dat in de droge tijd bruin wordt. Nu zijn het meer pistache hills. Het verhaal wil dat de ruim 1200 heuvels de tranen van een reus met liefdesverdriet zijn. De meer exacte verklaring is iets met kalksteen en erosie, de zogenaamde kegelkarst. Het ziet er waanzinnig mooi uit.
En het trekt zo veel mensen dat we file lopen op de trap naar het uitzichtpunt.
