Istanbul

Istanbul, 30 april

Gisteren hebben we ons met een busje naar het hotel laten brengen, dus we starten de dag met het in elkaar zetten van de fietsen. Voor vandaag laten we ze achter in de hal van het hotel.

Met een taxi gaan we naar de Karye Camii (Chora moskee), een zesde eeuwse Byzantijnse kerk. We zijn er een half uur voor het middaggebed. Dus het advies is om later terug te komen. We lunchen op een nabijgelegen terras. In de zon kan het maar net, want het is koud. 

De moskee is het wachten waard, wat een waanzinnige mozaïeken! In kleine steentjes met mooie heldere kleuren wordt het leven van Jezus en Maria weer gegeven. We genieten van alle details.

In het anastasis zijn de muren bedekt met fresco’s waarin onder andere Adam en Eva uit de hel worden gehaald. 

We lopen een stuk langs de oude stadsmuur en nemen een taxi terug naar het hotel. Elke taxirit is een belevenis op zich. De een moppert en toetert zich een weg door alle kleine straatjes, de ander gebruikt de file om te praten over onze kinderen en dankt Allah voor ons grote gezin. In alle gevallen is Google translate onze beste vriend.

Laatste klus van vandaag is het vinden van een campinggasje. Op advies van het hotel starten we bij een winkeltje om de hoek. Die stuurt ons door naar de weekmarkt. We zien veel mooie verse groenten en hippe, goedkope kleding maar nergens gasflesjes. Dan toch maar naar de buitensportwinkel aan de andere kant van de Bosporus. In deze Bever-achtige winkel, met bijbehorende prijzen, slagen we meteen. 

We lopen op het gemak terug naar het hotel. We doen een toeristische route, met een brug over de Bosporus, langs de Nieuwe Moskee en door het Topkapipark. Grote perken tulpen herinneren ons eraan dat de tulp oorspronkelijk uit deze regio komt. 

We wandelen verder over een groot plein. We twijfelen even welke van de twee moskeëen de Hagia Sophia is. Het blijkt degene die in de steigers staat, de andere is ook erg mooi. 

Heenweg

29 april, Zwolle – Istanbul

Uitgezwaaid door de buren rijden we naar het station. Natuurlijk zijn we veel te vroeg, maar dat maakt niet uit, we zijn onderweg.

Vandaag is de NS weer eens op haar best. We krijgen een extra overstap in Amsterdam, heel veel reizigers om de coupé mee te delen en een paar leuke gesprekken.

Op Schiphol volgen we een vertrouwde routine, Carry haalt de fietsen uit elkaar en ik regel de dozen. Samen zetten we de fietsen erin en plakken we alles goed dicht. Wat nieuw is, is dat de doos bij het inchecken weer open moet.

Bij het instappen ziet de stewardess onze fietshelm. Zij fietst ook in Istanbul. Ze vindt dit de beste tijd van het jaar. En wat de kou betreft, zij trapt hard genoeg om geen last te hebben.

Screenshot

We hebben ons laten verleiden een airtag aan onze fiets te hangen. Zo zien we op Schiphol onze fietsen in de buurt van het vliegtuig. Bij aankomst in Istanbul heeft het systeem nog even vertraging, maar alles komt goed. En eerlijk gezegd staan we zo een stuk relaxter te wachten tot onze fietsen eindelijk arriveren.

Al met al was het een kleine drie uur vliegen. Dit was de heenreis. De komende drie maanden zijn we onderweg naar huis.