10 mei, Çukurca – Emirdag
De zon schijnt. Met een tas vol schone was rijden we weer langs het Midas monument. In de dorpjes die we passeren staan veel huizen er verlaten bij. Gisteravond hoorden we dat in een aantal dorpjes het dorpsgezicht beschermd is. Een mooi idee, maar het betekent dat er niets mag veranderen. Gevolg is dat mensen huizen laten instorten.
Het landschap blijft weids en fantastisch om door heen te fietsen. We zien amper ander verkeer.
Voor een dorp staat een kudde schapen op de weg. Als ze me zien aankomen, beginnen ze te rennen. Ze stoppen, maar als ik dichterbij kom rennen ze weer. Pas bij de t-splitsing zien ze een uitweg. Ik vraag me af of ze vanavond zure melk geven.
We komen nog een paar keer boven 1300 meter vandaag, een beetje vergelijkbaar met de Vogezen. Maar langzaamaan gaan we toch omlaag. We rijden Han binnen.
Op een veldje ligt een aantal oude stenen. Geen idee uit welke periode, maar het ziet er imposant uit. We stoppen bij de supermarkt voor boodschappen, want dit is de enige plek in de verre omtrek waar wat te krijgen is.
We fietsen nog wat verder voor we stoppen om in de berm te lunchen. Met de dennen om ons heen lijkt het een beetje op een rotsige Hoge Veluwe, maar dan uitgestorven. In de tijd dat wij er zitten komt er welgeteld één auto langs.
We doen nog een lange klim en komen dan opnieuw op een uitgestrekte vlakte. Je kunt je gemakkelijk voorstellen hoe hier vroeger groepen nomaden rond trokken. Nu wonen mensen in kleine gehuchtjes. Er staat graan maar veel velden liggen ook nog braak.
Ineens zien we in de verte besneeuwde toppen. Ik merk dat ik weinig idee heb van de topografie hier, dit verrast me volledig. Inmiddels heb ik het opgezocht, het is het Emirgebergte met toppen boven 2000 meter.
Als we de laatste klim van vandaag doen staat een gezin in de berm. Ze vragen ons even te stoppen. We krijgen honingoliebolletjes. Met hulp van Google translate hebben we een kort gesprek. Hun familie woont verspreid in Europa.
