23 februari Tagbiliran – Sation
Gisteren hebben we tickets voor de ferry naar Negros al gekocht. Dat betekent dat we het haventerrein op mogen. Nu moeten we nog in de rij voor de havengelden, om de fiets te wegen en om voor de fiets te betalen. En voor een bagagescan. Net als we willen doorlopen voor koffie blijkt dat we ook een QRcode ergens voor moeten hebben. Nog een keer in de rij dus. Terwijl we wachten op de boot raken we aan de praat met de Amerikanen naast ons. Ze zijn de koude winter van Chicago ontvlucht naar Griekenland en Ethiopië. Nu zijn ze hier, met hun 79 jaar, om te wandelen. Een mooie inspiratie.
Dumaguete op Negros geeft meteen een andere indruk als Tagbiliran, minder rommelig en wat vriendelijker. Het speelt vast ook mee dat de zon schijnt. We rijden nog even langs de fietsenmaker voor een nieuwe bidon en rijden dan de stad uit.
Het is een grote weg. Er is een aparte rijbaan voor langzaam verkeer, het lijkt bijna een fietspad. Het duurt even voor de waarschuwingen voor ped xing landen, het zijn de voetgangsoversteken.
We hebben wind in de rug en het is rustig op de weg. We schieten lekker op. We passeren een monument dat het einde van de tweede wereld oorlog op de Filipijnen markeert. Een stukje geschiedenis waar we weinig beeld van hebben.
Er zijn ons al wat vrachtwagens vol suikerriet tegemoet gekomen. Nu rijden we langs de eerste suikerrietvelden. In de verte zien we de zee. We nemen een kleine afslag en aan het eind van de weg is een poort. Deze keer is de trap maar 120 treden. We komen uit aan een kleine baai. Hier hebben we een bamboe huisje aan het strand voor de komende twee nachten.
