12/13 maart Cebu – Zwolle
We hebben een lange stop over in Taipei. Dan kun je de stad in, zeggen ze. Dat gaan we doen. Gisteravond hebben we al een Taiwan Arrival Card aangevraagd. Nu nemen we de afslag arrivals. We gaan in de rij bij de douane en halen een stempel. Dan zoeken we een locker voor onze handbagage. Het apparaat werkt niet met een creditcard. Dus gaan we eerst wisselen. Volgende stap is de metro. Er zijn diverse apparaten met meerdere opties voor kaartjes, maar het komt er op neer dat er altijd briefjes van 100 in moeten. We staan eindeloos te trutten, tot een meisje ons vraagt wat er aan de hand is en spontaan een kaartje voor ons koopt. En voor wie hier ooit wil overstappen, later hoorden we dat je gewoon met je creditcard kunt btalen bij de poortjes.
Op Mainstation zoeken we de uitgang. Het verbaast hoe gigantisch dit gebouw is. Ergens buitelen we eruit. Eigenlijk is de eerste indruk niet spannend. Gewoon een grote moderne stad, maar dan met Chinese lettertekens.
We hebben het klimaat onderschat. Met allebei alleen een vestje aan, is het eigenlijk te koud. Pas als we lopen en terecht komen in het oude gedeelte wordt het leuk.
Daar staat een tempeltje, ruikt het naar wierook en is de straat versierd met lampionnen. We slenteren wat rond en vinden een plek om te eten.
Terug naar het vliegveld hebben we de express metro. Deze staat ineens stil. Na een onverstaanbare mededeling verstaan we de vertaling wel ‘Due to the earthquake train will be stopped temporarely. Our apologies for the inconvenience’. Wij vinden het heel spannend, maar in de coupé verblikt of verbloost niemand. Blijkbaar is het hier niet ongewoon. Even later rijden we in aangepast tempo verder.
Dan zijn we terug op het vliegveld. Nu moeten we onze locker terug vinden. Blijkbaar zijn er meer locaties met lockers. Gelukkig hebben we een briefje. Het passeren van de douane gaat snel. En dan is het alsnog een kwestie van wachten tot we vertrekken voor het laatste stuk van ruim 10.000 kilometer, ofwel 15 uur stilzitten.
