31 mei, Macynia – Astokos
De snelweg gaat door een tunnel, maar daar mogen wij fietsers niet door. Ik weet niet of ik er rouwig om ben. Onze route voert met een klim de baai uit. Als we terug kijken zien we in de verte de brug.
Ook vandaag passeren we veel bermmonumentjes. Vaak zijn het miniatuurkerkjes, versierd met bloemen en kaarsen. Het zijn er zo veel dat het onvoorstelbaar lijkt dat ze allemaal verkeersdoden herinneren. Dat is ook niet zo, sommige zijn van een dankbare overlevende van een ongeluk, andere ter ere van een doop of huwelijk.
Het is tijd voor koffie. Ook hier, net als overal, zitten de oude mannen op zondagochtend de wereld te bespreken, behalve dat het toch eigenlijk gewoon leeftijdgenoten zijn. De eigenaresse schenkt koffie en heeft een kerkdienst aan staan.
We rijden het binnenland in. De bermen staan vol bloemen. Het landschap is ruig. In deze streek speelt de mythe van het Calydonisch zwijn. Artemis stuurde dit verwoestende zwijn om koning Oineus te straffen, hij had vergeten aan haar te offeren. Het zwijn werd verslagen, maar de verdeling van de buit leidde tot fikse familieruzies.
Vanaf de fiets zien we ineens tussen de struiken door het theater van Kalydon liggen. Of beter de resten van dit 2500 jaar oude theater. Bijzonder is dat het rechthoekig is, als een van de enige antieke theaters.
In Messolonghi rijden we door de Tuin van de helden, een stukje hedendaagse Griekse geschiedenis. Deze stad speelde een cruciale rol in de onafhankelijkheidsoorlog tegen de Ottomanen. Ik moet bekennen dat ik geen idee had dat dat pas 200 jaar geleden is.
Na een lunch onder een lindeboom op het eiland Etoliko rijden we verder over de vlaktes. We passeren moerassen en geirrigeerde landbouw. Het meeste indruk maakt de flinke wind tegen, totdat we aan het eind van een klim waanzinnig ver kunnen kijken.
In verte is het heiig, er liggen wat eilanden, water en lucht zijn niet van elkaar te onderscheiden. Dit is het land waar de goden landen om zich met mensen te mengen.
