1 juni, Astakos – Preveza
Astakos ligt mooi verscholen in een baai. Dat betekent automatisch klimmen om weg te komen. Dus zo starten we.
Het is heerlijk rustig op de weg. Het zal wel zijn omdat het vandaag Agios Pnevmatos is, de dag van de Heilige Geest, ofwel tweede pinksterdag. Het is net als bij ons een vrije dag.
We volgen nog steeds de EV8. Vandaag komen we zelfs richtingbordjes tegen. Maar eigenlijk is dat bijzaak, het gaat om de uitzichten.
Bij elke bocht, bij elk klimmetje is het uitzicht weer anders. Steeds is het mooi, de zee, de rotsen, de begroeiing. En af en toe horen we de bellen van de geiten klingelen.
We doen boodschappen om ergens op een strandje te lunchen. Maar juist tegen lunchtijd passeren we een dorpje met wat terrassen aan het water en laten we ons verleiden tot een warme hap. Volgens de eigenaar heeft hij de beste moussaka van Griekenland. Dat weet ik niet, maar lekker is het wel.
We rijden verder, het binnenland in. We moeten een stukje over een drukke grote weg. Bij de afslag staat een bordje ‘road closed’. Ik twijfel, Carry zet door. Het is een mooie afdaling, maar ik zit toch wat ongemakkelijk, ik hoop vooral dat we dadelijk niet weer terug moeten.
Om in Preveza te komen moeten we door een onderzeese tunnel. Dat mag niet met de fiets. Het idee is dat je naar de tolpoort gaat en over gezet wordt door iemand van wegbeheer. Alleen zijn vandaag de ambtenaren vrij. Dus komt er een taxibusje. Daar past alles net niet in. De achterklep blijft op een kier en de schuifdeur houden we vast zodat die niet open glijdt. Gelukkig is de tunnel maar 1,6 kilometer lang ofwel twee minuten rijden. Vijfentwintig euro lichter staan we aan de overkant.
