7 mei, Sōgüt – Eskisehir
Voor we echt de stad uit rijden willen we een lunch scoren. Er zijn genoeg eettentjes, maar voor we wat vinden dat open is en ‘meeneembaar’ eten heeft, hebben we de halve middenstand gesproken. Het resultaat is prima, pizza en kaasbroodjes. Een van de mannen wijst meteen de route de stad uit. Natuurlijk is die anders dan de onze en natuurlijk luisteren we niet. Gevolg is dat we onze fietsen eerst een steile straat omhoog duwen en dan terug moeten en doen wat hij gezegd heeft.
We rijden over een rustige regionale weg. Het begint meteen met klimmen, nog voor we 10 kilometer onderweg zijn hebben we de eerste 400 hoogtemeters al te pakken en rijden we op 1000 meter hoogte. De uitzichten zijn weids, de vogels fluiten.
Na een kilometer of 15 moeten we kiezen, blijven we op de grote weg of gaan we toch het binnenland in? Eigenlijk is dat geen echte keuze, het wordt gewoon binnenland, we zien wel wat het wordt. En het wordt mooi!
Het valt op dat op deze hoogte het nog vroeg in het voorjaar is, de bomen zijn nog amper uitgelopen. We lunchen bij een bronnetje, blij met onze meegenomen broodjes want er is in de verre omgeving niets te krijgen. We filteren het water om onze bidons aan te vullen.
We passeren een gehucht. Vanaf hier is de weg onverhard, maar goed begaanbaar. We rijden door eindeloze graanakkers. Het landschap is leeg en uitgestrekt. In de verte staan windmolens en er ligt sneeuw. Blijkbaar zitten we zo hoog dat de regen van de laatste week hier als sneeuw gevallen is.
Het hoogste punt van vandaag ligt op 1115 meter. Vanaf hier rijden we grotendeels naar beneden. Het eerste stuk rijden we door een vallei. Er staan zo weinig bomen dat dit het idee geeft dat we op grote hoogte zitten.
Dan doen we nog één klein klimmetje en dan ligt daar de vallei. Waar je ook kijkt is de vlakte weids, ruim en uitgestrekt.
We passeren het tuinbouwgebied van Eskiçehir vol plastic kassen. Langzaamaan rijden we de drukte van Eskiçehir binnen.