15 mei, Konya
Het eindpunt van de Sufitrail die we de afgelopen weken gefietst hebben, is het mausoleum van soefi Mevlana Jalal ad-Din Rumi, het Mevlana museum.
Rumi is een middeleeuwse Islamfilosoof, die voor veel moslims heilig is. Tegelijk zijn zijn lessen over liefde en tolerantie nog steeds actueel. Af en toe een beetje meer Rumi zou goed zijn voor de wereld. Het is beslist de moeite waard meer van hem te lezen. Van hem is bijvoorbeeld de tekst ‘Gisteren was ik slim, daarom wilde ik de wereld veranderen. Vandaag ben ik wijs, daarom verander ik mezelf’.
Het is een groot complex, voorheen het klooster van de derwisj-orde. Iedereen komt hierheen, schoolreisjes, gelovigen en alle soorten toeristen.
De zaal met de tombe is indrukwekkend. Er staan mensen vol aandacht te bidden, terwijl meiden om hen heen druk zijn met filmpjes op hun telefoon.
De naastliggende moskee is dicht voor restauratie, net als diverse andere musea en moskeeën. Stiekum vragen we ons af of dit betekent dat er verkiezingen op komst zijn.
Als we verder de stad in lopen worden we aangesproken door een tapijtverkoper. Zijn verkooptalent is overtuigend, voor we het weten zitten we binnen met thee en vraagt hij wat we over hebben voor een kleed. Helaas voor hem blijven we erbij dat we al genoeg kleden hebben.
Uit alles wat we lezen over Konya komt het beeld naar voren van een traditionele stad, plek waar Erdogan het beste scoorde. We herkennen dit op straat, veel vrouwen met hoofddoek, maar zeker niet allemaal. Ons gevoel is wel dat het aantal nikabs toeneemt met de afstand tot het centrum.
We lopen door het Alaaddinspark en kijken nog even binnen bij de moskee uit 1235. Het blijft even wennen als je op je sokken zo’n grote lege zaal binnen komt, maar dan is er genoeg te zien.
Eindpunt vandaag is de Karatay Medresesi, een dertiende eeuwse Islamschool. De hoge hal met betegelde koepel is overrompelend.
Het is nu een tegelmuseum met wondermooie Seltsjoekse tegels.
