14 juni, Lezhë – Ulcinj
We rijden Lezhë uit via rustige achterafweggetjes. We passeren wat kleine dorpjes. In de verte zien we de eerste bergen met sneeuw. Zijn dat witte bergen in Montenegro? Of is het toch een uithoek van Albanië?
We stoppen voor een praatje met een Engels stel dat ons tegemoet rijdt. Hij denkt even dat we Engels zijn want ‘Dutch sounds like English being drunk’. Zij zijn onderweg naar Istanboel. Het is leuk om ervaringen uit te wisselen. En als wij aan de koffie zitten, vinden we onszelf terug op hun website als ‘a lovely Dutch cycling couple in their 60’s’.
Net voor we de grens over gaan, nog een vermelding van het parkeren in Albanië, dat is uiterst simpel. Je stopt de auto en doet de alarmlichten aan. Dit kan op elke willekeurige plek op de weg.
De populariteit van Albanië laat zich zien aan de file richting Sköder. Dit is de enige weg vanaf de grens en een lange rij auto’s en campers wurmt zich over de brug richting stad.
Net voor de grens met Montenegro halen we met onze laatste Leks een ijsje. Dan rijden we iedereen voorbij tot we vooraan in de schaduw staan.
Met een stempel in ons paspoort rijden we Montenegro in. Het is een miniatuurlandje, zo groot als de provincies Overijssel, Gelderland en Utrecht bij elkaar, met minder inwoners dan Rotterdam. Ze gebruiken de Euro, maar zonder lid te zijn van de EU.
We logeren vanavond in restaurant Panorama. Er zijn nog kamers van toen het ooit een hotel was. Aan de inrichting te zien is dat enige tijd geleden.
Het panorama is fantastisch, groene heuvels met in de verte de zee. En nu in de avond zien we de lichten van de Albanese steden Dürrer en Lezhë.
