6 juni Ksamil – Qeparo
Het is zaterdagochtend. We verwachten dat het rustig is op de weg. Dat valt tegen. We rijden in een lange stroom nieuwe dikke auto’s. We passeren bouwputten van nieuwe hotels.
Sarande is druk en vol. De hotels verdringen elkaar voor een uitzicht op zee. Touringcars persen zich door te smalle straatjes. Dit is een standaardstadje aan zee, het kan overal zijn. Als dit een datingsite was, zou ik de kandidaat die zich hiermee presenteert afwijzen.
Maar dan rijden we het binnenland in. Het verkeer wordt rustiger en de uitzichten zijn fantastisch.
Het landschap is weids, open, ruig. De weg kronkelt zich langs de hellingen. De bermen bloeien in vele kleuren. We klimmen, we dalen, het is mooi fietsen.
We stoppen in Shënvasili, een klein dorpje. Het is niet toeristisch gelikt hier, het meisje van het café legt het menu in hakkelend Engels uit. Hier eten we geen koffie met taart, maar een bak yoghurt met honing.
We passeren een bord ‘welkom in de Albanese Riviëra’. We zien de kust weer. Het is bebost en groen. Er zijn wel hotels, maar die hebben het gewone leven nog niet verdrongen. In de verte ligt Korfu.
We rijden door olijfboomgaarden. Met haarspeldbochten rijden we omhoog. We dalen en zien de weg verderop al weer hoog tegen de berg aan.
