16 mei, Konja
We doen lekker rustig aan vandaag. We willen een route maken voor de komende dagen en we willen naar de Derwisjdansers. Tussendoor gaan we naar Sille, een oud Grieks dorpje.
Het verhaal wil dat de Grieken hier eeuwenlang door een belofte van Rumi beschermd zijn. Er is een 4e eeuws kerkje en grotwoningen. We trappen er op het gemak heen, zelfs over speciaal aangegeven fietspaden. En dan is er ergens wat mis gegaan in dit dorp.
Het weggetje naar de kerk is een aaneenschakeling van terrassen en souvenirwinkels langs een stroompje dat in beton gegoten wordt. Het ziet er allemaal spiksplinternieuw uit en er is nog veel meer in aanbouw. Het oude kerkje is er nog, maar het is als een suikertaart gerestaureerd. Al met al worden wij hier niet blij van. De bussen toeristen die worden uitgeladen zien dat blijkbaar anders.
Het maken van een goede route naar Antalya gaat niet vanzelf. Carry is er al even druk mee. Steeds weer komt hij uit op doodlopende weggetjes, lange klimmen of grote stukken langs de snelweg. Daar komt bij dat we nog wel enige schroom hebben om wild te kamperen, dus we hebben graag beeld waar we kunnen slapen. Zelfs Komoot, toch bekend om zijn creativiteit, komt hier niet verder als een route over de snelweg. Dus veranderen we ons uitgangspunt, we gaan een busje regelen om de stad uit te komen.
Vanavond gaan we naar het cultureel centrum om naar de semaceremonie van de wervelende derwisjes te kijken. Derwisjes maken deel uit van een orde van islamfilosofen, ooit gestart door Rumi. Ze dansen in trance om hun eigen as. In alle bewegingen zit symboliek. Veertig jaar geleden was Carry in Konya zonder de derwisjes te zien. Nu zijn we hier speciaal om die reden.
De zaal is groot en modern, de muziek traditioneel, op het eentonige af. Een groep van 35 derwisjes wervelt door de zaal. Het ritueel herhaalt zich een paar maal.
Elke keer is de belichting anders en het ritme opzwepender. Dan doen ze hun zwarte mantel weer om en verlaten in een lange rij de zaal.
