1 mei, Istanboel – Orhangazi
Met een klein tunneltje onder de grote weg door zijn we in een mum in de haven voor de veerpont. Gezien onze ervaringen op de Filipijnen zijn we ruim op tijd. Dat was niet nodig, met één ticket is alles geregeld. De twee andere fietsers hebben minder geluk, hun boot valt uit door de ruige zee. Ze moeten tot vanavond 7 uur wachten.
Als we de boot oplopen komen we in een groep Nederlanders terecht. Zij wandelen de komende 40 dagen naar Konya, het traject dat wij fietsen. We varen over de zee van Marmara naar Yalova. Zo belanden we in het Aziatische deel van Turkije. Het weer is koud en grijs. De boulevard is uitgestorven. Alleen bij de 1 mei toespraak is het druk, met protesterende mannen en politiewagens.
De route is mooi. We rijden meteen het binnenland in. Het is mooi groen. We rijden over kleine rustige wegen en de hellingen zijn stevig. De eerste is meteen 14%, dat gaat nog net. De volgende is 17%. Ik kom een heel eind, maat moet er dan toch af. Mijn hartslag is ondertussen boven 170, ik wist niet dat dat nog kon.
In het bos horen we bellen klingelen. Het blijken geen schapen te zijn, maar koeien. Langzaamaan komen ze de weg op, met een verbaasde blik op ons, fietsers.
Wat verderop gaat een kleine wit hondje helemaal los tegen Carry. Ik bereid me erop voor dat ik dezelfde ontvangst krijg, maar hij loopt zijn erf op en ik kan ongehinderd voorbij. Ook de grote wolfshond, midden op een verlaten pad, heeft Carry al uitgebreid bekeken en keurt mij geen blik meer waardig. Zo heeft achteraan fietsen zijn voordelen.
We korten de route wat in. Het is geen weer voor leuke extra lusjes met bonushoogtemeters. Het is 8 graden als we na 34 kilometer met 800 hoogtemeters onze fietsen de hal van het hotel binnen rijden.