Maand: juni 2026

2 juni, Prevesa – Igoumenitsa

We rijden Preveza uit. Het was een verrassend leuk stadje. Op de boulevard was meer reuring dan we tot nu toe gezien hebben. Zo gauw we de stad uit rijden komen we langs een indrukwekkende muur, resten van Nicopolis.

We worden ingefluisterd (dank Niels) dat dit de stad van de overwinning is en aanleiding voor de dood van Cleopatra. Als we dit nazoeken vinden we politieke intriges en mooie verhalen. 

We beginnen de dag met kleine weggetjes en even zo veel klimmetjes. Het geploeter leidt tot levenswijsheid.

Binnen de kortste keren lopen we onze fiets te duwen. Een voorbijganger vraagt of hij me een handje kan helpen. Graag!

Het valt op dat de stadjes waar we doorkomen allemaal zo hun eigen kwaliteit hebben. De een is wat meer jaren ‘80, de ander heeft een groot strand.

We stoppen voor koffie met uitzicht op zee. Dan fietsen we de baai uit, haarspeldbochten en 200 meter omhoog. Voor dit soort kunstjes begint het warm te worden. Het is heerlijk om daarna met een fris windje zachtjes te dalen. Een berm vol bloeiende brem en bougainville maakt het helemaal mooi.

Er zit nog één lange klim in vandaag, met 5 à 6 % niet echt steil, maar het is warm. In de volle zon gutst het zweet eruit. Het is een vicieuse cirkel, naarmate het warmer is ga je langzamer en naarmate je langzamer gaat mis je de rijwind. Maar goed, ook hier komen we boven. Het leed is snel geleden als we in de schaduw van olijfboomgaarden naar beneden rijden.

Igoumenitsa is de laatste Griekse stad voor de grens. Bijzonder vind ik dat het tot 1913 Turks was. Verder is het niet zo speciaal, maar er zit wel een fietsenmaker. We hebben al contact gehad. Hopelijk heeft hij een oplossing voor Carry’s achterwiel. En dit weekend is hier de jaarlijkse world run van de hell’s angels, dus de stad wordt overspoeld met bijzondere types met allemaal hetzelfde zwarte hesje. 

1 juni, Astakos – Preveza

Astakos ligt mooi verscholen in een baai. Dat betekent automatisch klimmen om weg te komen. Dus zo starten we.

Het is heerlijk rustig op de weg. Het zal wel zijn omdat het vandaag Agios Pnevmatos is, de dag van de Heilige Geest, ofwel tweede pinksterdag. Het is net als bij ons een vrije dag.

We volgen nog steeds de EV8. Vandaag komen we zelfs richtingbordjes tegen. Maar eigenlijk is dat bijzaak, het gaat om de uitzichten.

Bij elke bocht, bij elk klimmetje is het uitzicht weer anders. Steeds is het mooi, de zee, de rotsen, de begroeiing. En af en toe horen we de bellen van de geiten klingelen. 

We doen boodschappen om ergens op een strandje te lunchen. Maar juist tegen lunchtijd passeren we een dorpje met wat terrassen aan het water en laten we ons verleiden tot een warme hap. Volgens de eigenaar heeft hij de beste moussaka van Griekenland. Dat weet ik niet, maar lekker is het wel.

We rijden verder, het binnenland in. We moeten een stukje over een drukke grote weg. Bij de afslag staat een bordje ‘road closed’. Ik twijfel, Carry zet door. Het is een mooie afdaling, maar ik zit toch wat ongemakkelijk, ik hoop vooral dat we dadelijk niet weer terug moeten.

Om in Preveza te komen moeten we door een onderzeese tunnel. Dat mag niet met de fiets. Het idee is dat je naar de tolpoort gaat en over gezet wordt door iemand van wegbeheer. Alleen zijn vandaag de ambtenaren vrij. Dus komt er een taxibusje. Daar past alles net niet in. De achterklep blijft op een kier en de schuifdeur houden we vast zodat die niet open glijdt. Gelukkig is de tunnel maar 1,6 kilometer lang ofwel twee minuten rijden. Vijfentwintig euro lichter staan we aan de overkant.