3 mei, Iznik
Ook vandaag is het koud. Ik doe mijn beenstukken aan onder mijn zomerbroek. Met mijn dikke sokken voel ik me een jaren zestig toerist met een knickerbocker. Chat heeft Carry een ontbijtplek aangeraden. We vragen ons even af of dit klopt. Maar binnen de kortste keren staat de tafel vol. We krijgen zelfs frites.
Een extra dag in Iznik geeft beeld van de geschiedenis van deze regio. De oude naam van Iznik is Niceae. Het verhaal wil dat de naam Iznik de Ottomaanse verbastering is van ‘naar Niceae’.
In 325 werd in deze stad het tweede oecomenische concilie gehouden. ‘Onze’ Sint Nicolaas was een van de aanwezigen. In dit concilie is de geloofsbelijdenis vastgesteld, het credo van Niceae. De vertaling hiervan kan ik na jarenlange kerkdiensten nog bijna spontaan opzeggen. Overigens ligt de kerk waar dit concilie gehouden is inmiddels op de bodem van het Iznikmeer.
Onze eerste stop is de zesde eeuwse Hagia Sofia. Ooit gebouwd als kerk, met gebedsrichting Jeruzalem. Nu liggen de kleden voor ons gevoel scheef en wordt gebeden richting Mekka.
Langs de 3e eeuwse stadsmuur lopen we naar het museum. Veel feitjes en archeologische vondsten, met uitleg in het Engels. Wat blijft hangen is dat dit gebied al millenia lang bewoond is. Dat is een ander beeld als Nederland waar steden vieren dat ze 750 jaar bestaan.
Bijkomend voordeel van het museum is dat we weer opgewarmd zijn voor vervolg van de wandeling langs de stadsmuur. Deze is over de volle 5 kilometer nog bijna helemaal in tact met diverse poorten.
We zijn op weg naar de Groene Moskee. We zijn precies op tijd voor het middaggebed, dus we beperken ons tot de met tegeltjes ingelegde minaret.
Natuurlijk komen we overal Izniktegels tegen. Dit zijn die mooie tegels waar je in alle toeristische winkels in Istanbul mee wordt overspoeld. Ze hebben hun oorsprong in de 15e eeuw in deze regio. Bijna laat ik me verleiden tot het kopen van een magneet, tot ik me bedenk dat die dan nog drie maanden mee moet in de fietstas.
