Kleumen

2 mei, Orhangazi – Iznik

Het is koud als we weg rijden. Buienradar heeft het over een gevoelstemperatuur van rond de vijf graden. We hebben onze route daarom wat aangepast. Het duurt nog een paar dagen voor het weer beter wordt. We beginnen met een rustige weg omhoog. Door de olijfboomgaarden rijden we naar beneden naar de grote weg. In de verte ligt het Iznikmeer. Ook zonder zon is het uitzicht mooi.

We rijden verder langs de grote weg. Er is plaats genoeg voor ons en het is niet druk. Maar de auto’s die er zijn, rijden hard. Het ziet er lenteachtig uit, met bermen vol bloeiend koolzaad. Maar met de wind uit het noordoosten voelt het bijna winters aan. We lunchen bij een restaurant aan het meer. Iedereen loopt dik ingepakt met winterjassen en laarzen. 

Halverwege de middag stoppen we bij een theehuis om op te warmen. Het ziet er uit als een jaren zeventig kantine. En zo wordt er ook gerookt. Er wordt thee gedronken en druk gekaart. Aan de muur hangt een poster van Atatürk en een die het roken verbiedt. Ik weet niet zeker hoe welkom vrouwen hier zijn. Dat verandert als we meteen eau de cologne krijgen om onze handen te poetsen. En als we willen afrekenen is onze thee al betaald door de mannen aan het tafeltje verderop.

We rijden Iznik binnen langs de eeuwenoude Istanbulpoort. Het gaat te snel voor een goede foto. Dat geeft niets, gezien de weersverwachting blijven we hier een extra nacht. Dus morgen hebben we tijd genoeg.

Yalova

1 mei, Istanboel – Orhangazi

Met een klein tunneltje onder de grote weg door zijn we in een mum in de haven voor de veerpont. Gezien onze ervaringen op de Filipijnen zijn we ruim op tijd. Dat was niet nodig, met één ticket is alles geregeld. De twee andere fietsers hebben minder geluk, hun boot valt uit door de ruige zee. Ze moeten tot vanavond 7 uur wachten. 

Als we de boot oplopen komen we in een groep Nederlanders terecht. Zij wandelen de komende 40 dagen naar Konya, het traject dat wij fietsen. We varen over de zee van Marmara naar Yalova. Zo belanden we in het Aziatische deel van Turkije. Het weer is koud en grijs. De boulevard is uitgestorven. Alleen bij de 1 mei toespraak is het druk, met protesterende mannen en politiewagens.

De route is mooi. We rijden meteen het binnenland in. Het is mooi groen. We rijden over kleine rustige wegen en de hellingen zijn stevig. De eerste is meteen 14%, dat gaat nog net. De volgende is 17%. Ik kom een heel eind, maat moet er dan toch af. Mijn hartslag is ondertussen boven 170, ik wist niet dat dat nog kon. 

In het bos horen we bellen klingelen. Het blijken geen schapen te zijn, maar koeien. Langzaamaan komen ze de weg op, met een verbaasde blik op ons, fietsers. 

Wat verderop gaat een kleine wit hondje helemaal los tegen Carry. Ik bereid me erop voor dat ik dezelfde ontvangst krijg, maar hij loopt zijn erf op en ik kan ongehinderd voorbij. Ook de grote wolfshond, midden op een verlaten pad, heeft Carry al uitgebreid bekeken en keurt mij geen blik meer waardig. Zo heeft achteraan fietsen zijn voordelen.

We korten de route wat in. Het is geen weer voor leuke extra lusjes met  bonushoogtemeters. Het is 8 graden als we na 34 kilometer met 800 hoogtemeters onze fietsen de hal van het hotel binnen rijden.

Istanbul

Istanbul, 30 april

Gisteren hebben we ons met een busje naar het hotel laten brengen, dus we starten de dag met het in elkaar zetten van de fietsen. Voor vandaag laten we ze achter in de hal van het hotel.

Met een taxi gaan we naar de Karye Camii (Chora moskee), een zesde eeuwse Byzantijnse kerk. We zijn er een half uur voor het middaggebed. Dus het advies is om later terug te komen. We lunchen op een nabijgelegen terras. In de zon kan het maar net, want het is koud. 

De moskee is het wachten waard, wat een waanzinnige mozaïeken! In kleine steentjes met mooie heldere kleuren wordt het leven van Jezus en Maria weer gegeven. We genieten van alle details.

In het anastasis zijn de muren bedekt met fresco’s waarin onder andere Adam en Eva uit de hel worden gehaald. 

We lopen een stuk langs de oude stadsmuur en nemen een taxi terug naar het hotel. Elke taxirit is een belevenis op zich. De een moppert en toetert zich een weg door alle kleine straatjes, de ander gebruikt de file om te praten over onze kinderen en dankt Allah voor ons grote gezin. In alle gevallen is Google translate onze beste vriend.

Laatste klus van vandaag is het vinden van een campinggasje. Op advies van het hotel starten we bij een winkeltje om de hoek. Die stuurt ons door naar de weekmarkt. We zien veel mooie verse groenten en hippe, goedkope kleding maar nergens gasflesjes. Dan toch maar naar de buitensportwinkel aan de andere kant van de Bosporus. In deze Bever-achtige winkel, met bijbehorende prijzen, slagen we meteen. 

We lopen op het gemak terug naar het hotel. We doen een toeristische route, met een brug over de Bosporus, langs de Nieuwe Moskee en door het Topkapipark. Grote perken tulpen herinneren ons eraan dat de tulp oorspronkelijk uit deze regio komt. 

We wandelen verder over een groot plein. We twijfelen even welke van de twee moskeëen de Hagia Sophia is. Het blijkt degene die in de steigers staat, de andere is ook erg mooi. 

Heenweg

29 april, Zwolle – Istanbul

Uitgezwaaid door de buren rijden we naar het station. Natuurlijk zijn we veel te vroeg, maar dat maakt niet uit, we zijn onderweg.

Vandaag is de NS weer eens op haar best. We krijgen een extra overstap in Amsterdam, heel veel reizigers om de coupé mee te delen en een paar leuke gesprekken.

Op Schiphol volgen we een vertrouwde routine, Carry haalt de fietsen uit elkaar en ik regel de dozen. Samen zetten we de fietsen erin en plakken we alles goed dicht. Wat nieuw is, is dat de doos bij het inchecken weer open moet.

Bij het instappen ziet de stewardess onze fietshelm. Zij fietst ook in Istanbul. Ze vindt dit de beste tijd van het jaar. En wat de kou betreft, zij trapt hard genoeg om geen last te hebben.

Screenshot

We hebben ons laten verleiden een airtag aan onze fiets te hangen. Zo zien we op Schiphol onze fietsen in de buurt van het vliegtuig. Bij aankomst in Istanbul heeft het systeem nog even vertraging, maar alles komt goed. En eerlijk gezegd staan we zo een stuk relaxter te wachten tot onze fietsen eindelijk arriveren.

Al met al was het een kleine drie uur vliegen. Dit was de heenreis. De komende drie maanden zijn we onderweg naar huis.

Terugreis

12/13 maart Cebu – Zwolle

We hebben een lange stopover in Taipei. Dan kun je de stad in, zeggen ze. Dus dat gaan we doen. Gisteravond hebben we al een Taiwan Arrival Card aangevraagd. Nu nemen we de afslag Arrivals en gaan we in de rij bij de douane. Met een gestempeld paspoort zoeken we een locker voor onze handbagage. Het apparaat werkt niet met een creditcard. Dus wisselen we eerst onze laatste pesos. Volgende stap is de metro. Er zijn diverse apparaten met diverse opties, maar er moeten altijd briefjes van 100 in. We staan eindeloos te trutten, tot een meisje ons vraagt wat er aan de hand is en spontaan een kaartje voor ons koopt. En voor wie hier ooit wil overstappen, later hoorden we dat je gewoon met je creditcard kunt betalen bij de poortjes.

Op Mainstation zoeken we de uitgang. Het verbaast hoe gigantisch dit gebouw is. Ergens buitelen we eruit. Eigenlijk is de eerste indruk niet spannend. Gewoon een grote moderne stad, maar dan met Chinese lettertekens.

We hebben het klimaat onderschat. Met allebei alleen een vestje aan, is het eigenlijk te koud. Pas als we lopen en terecht komen in het oude gedeelte wordt het leuk.

Daar staat een tempeltje, ruikt het naar wierook en is de straat versierd met lampionnen. We slenteren wat rond en vinden een plek om te eten. 

Terug naar het vliegveld hebben we de express metro. Deze staat ineens stil. Na een onverstaanbare mededeling verstaan we de vertaling wel ‘Due to the earthquake train will be stopped temporarely. Our apologies for the inconvenience’. Wij vinden het heel spannend, maar in de coupé verblikt of verbloost niemand. Blijkbaar is het hier niet ongewoon. Even later rijden we in aangepast tempo verder. 

Dan zijn we terug op het vliegveld. Nu moeten we onze locker terug vinden. Gelukkig hebben we ergens een briefje. Het passeren van de douane gaat snel. En dan is het alsnog een kwestie van wachten tot we vertrekken voor het laatste stuk van ruim 10.000 kilometer, ofwel 15 uur stilzitten.

Cebu

11 maart Hingatmonan – Cebu

We gaan het eiland dwars over naar Cebu. Met 1600 hoogtemeters in 50 kilometer zou je het een koninginnerit kunnen noemen. Wat mij betreft heeft zo’n rit eerder wat duivels. Al is dat voor een beetje republikein natuurlijk hetzelfde.

De eerste negen kilometer gaan prima. Er zitten wat steile stukken tussen, maar het gaat. En de uitzichten zijn heerlijk.

Dan begint het echt, 8 kilometer zegt Garmin, met ruim 700 hoogtemeters. Ploeterend gaat het eerste deel, maar dan is het ineens te veel. Er zijn nog 5 kilometer over met ruim 500 hms. Ik loop te zeulen met mijn fiets. Ik ben doorweekt van het zweet. Vanuit mijn ooghoek zie ik mijn snelheid. In dit tempo duurt deze klim nog meer dan 2 uur. Carry is al wat verderop. Hij belt. De klim wordt meer dan 17% over meerdere kilometers. Dat is te gek, we gaan liften. 

Twee electriciens in een werkbus nemen ons mee. De fietsen passen achterin. We laten ons een kilometer of tien en 800 hoogtemeters verder afzetten. We drinken koffie bij een hippe tent met uitzicht en dan beginnen we aan het laatste stukje.

Op diverse plaatsen langs de weg zien we de schade van de cyclonen van afgelopen winter. Er zijn grote stukken helling onderuit geschoven. Soms hangt de rand van de weg in het niets. Het herstel is ook al begonnen.

We dalen over een smal weggetje. Ineens staat het vol busjes en groepjes toeristen. We passeren een toeristisch hoogtepunt, Sirao garden ofwel ‘Little Amsterdam’. Met een scheve molen, een grote zonnebloem en wat vage grachtenpandjes herkennen we dit niet als Amsterdam.

Het blijft een groot feest om hier te rijden. We dalen. Het is mooi groen. We kijken onze ogen uit in dit ‘Central Cebu Protected Landscape’.

Dan zien we in de verte Cebu, eindpunt van vandaag en van deze reis. 

We stoppen nog even langs de weg voor een laatste keer lokale lunch met pangsit. We kijken elkaar aan, waarom is het toch zo leuk om in dit soort restaurantjes te eten?

En dan zijn we, na bijna 1000 kilometer, weer terug in ons hotel in Cebu. Het was een mooie reis, heftig warm vaak, maar met aardige mensen en schitterende landschappen. En vooral, zo fijn om dit samen te doen.

Boomhut

10 maart Toledo – Hingatmonan

Het is niet ver vandaag. Het is onze laatste fietsdag langs de kust. We kunnen het niet laten en stoppen steeds weer voor foto’s. Er zit een vlaagje weemoed onder, we zijn bijna rond. 

We stoppen voor bananen. In de kraam ernaast draaien de ventilatoren boven het vlees. Hier liggen de varkenskoppen naast de koteletjes.

In Balamban gaan we lunchen. De beste plek is op de markt. We rijden wat extra rondjes, gewoon omdat het zo leuk is om te kijken. En als ik Carry even uit het oog verlies is er meteen iemand die meldt waar ze hem gezien hebben.

Achter me hoor ik een groepje jongens hun Engels testen. Die met de grootste mond meldt dat hij single is en vanavond tijd heeft. Sommige dingen zijn blijkbaar universeel. 

In de hoop toch nog wat mooie oude gebouwen te zien stoppen we twee keer bij een kerk. Maar het stelt niet veel voor. Wel klinkt het gezang uit de kerkdienst heel zuiver. Na alle karaoke is dat een verademing.

Van hieruit rijden we het binnenland in. Vanavond slapen we in een boomhut, een fantastisch mooie bamboehut boven een riviertje.

We horen alleen het ruisen van het water. Het uitzicht is groen, met eindeloos veel verschillende kleuren groen en bladvormen. Een mooie laatste dag voor we morgen weer in Cebu zijn. 

Zuur

9 maart Moalboal – Toledo

Het centrum van Moalboal is een lokale versie van Lloret de Mar. Onder water, meteen grenzend aan het centrum, is Moalboal fantastisch. Er zwemmen gigantische scholen sardientjes. Ik heb er midden in gesnorkeld, langs ‘muren’ van sardientjes en omcirkeld door sardientjes. Tot zo’n school opensplijt omdat er een schildpad aan komt. Zo ongelooflijk gaaf (en voor plaatjes, kijk op Google).

Gisteravond goot het van de regen, het kwam met bakken uit de lucht. Het stroomde binnen letterlijk langs de muren. Met recht een tropische bui. Bij het ontbijt ziet het weer er prima uit, beetje bewolkt en niet te warm. De voorspellingen zeggen alleen wat anders. De mensen om ons heen ook. Het wordt niet een beetje regen, maar dikke heftige buien. De twijfel hangt boven ons ontbijt. We balen maar kiezen toch voor een busje. Nu wachten we tot het gaat regenen, liefst hozen.

En dat doet het. In het busje is het eerste uur een aangesloten tropische bui. En het is grijs, bij de doorkijkjes naar zee is Negros niet te zien. Het water gutst over de weg. We zien hoe mooi de route is, maar met dit weer willen we niet fietsen. Er liggen diepe plassen over de hele breedte van de weg en we krijgen wat onweer toe.

We bedenken dat de Filipijnen met een busje voor ons niet hoeft. Zo’n busje heeft een tempo waarin je alles net niet ziet en net niet tot je door kan laten dringen. Dan is onderweg zijn niet meer leuk, dan gaat het alleen nog om de plek van bestemming.

De bestemming van vandaag is Toledo. Het is inmiddels droog, maar nog steeds winderig, frisjes en grijs. En hier komen we zo maar een collega van Vitens tegen.

Kustweg

7 maart Santander – Moalboal

We fietsen langs de kust naar het noorden. Dorpjes en zee wisselen elkaar af. Hadden we al gezegd hoe mooi de uitzichten over het water zijn? De zee is turquoise. In de verte zien we Negros. We hebben een flinke wind op kop.

Het zijn kleine rommelige dorpjes waar we doorheen rijden. Er wordt wat vis verkocht langs de weg. Er hangt een geur van houtskoolvuurtjes. Bij kleine winkeltjes hangt een wifi-automaat. Voor 5 peso krijg je toegang tot de hotspot.

Er zijn velden met vol hanen, met allemaal hun eigen schaduwplekje. En als we stoppen om wat te drinken hangt er een poster met ‘doping’ voor hanen, iets met cafeïne en ginseng. Hanengevechten zijn een serieuse zaak. Een paar dagen geleden vertelde een ober dat zijn moeder klaagt dat zijn vader haar minder knuffelt dan zijn hanen. 

In Ginitilan is het feest. We hebben geen idee wat er gevierd wordt, maar het ziet er leuk uit met veel vlaggetjes. Het is nog zo rustig dat we langs de kraampjes van de braderie kunnen fietsen. 

We passeren Beach Resort Amsterdam met een roodwitblauwe poort. We stoppen bij wat jochies die geeloranje vruchten verkopen. Het is cacao. Niet om zo te eten, maar gaaf voor een foto. 

In Badiyan kun je canyoneeren. Langs de weg is het druk met mensen met fel gekleurde zwemvesten en helmen. Wij fietsen lekker door. Eindpunt vandaag is Maolboal. De hoofdstraat is een aaneengepakte streep mensen, restaurantjes en winkeltjes. We rijden nog even door, ons hotel is verderop, aan het strand. 

Ferry

6 maart San Juan – Santander

We ontbijten bij het café aan de overkant van de weg. Het is voor de hip en de happening, maar lieve help, wat moeten we lang wachten tot we wat te eten krijgen.

En steeds weer, wat is het fijn om op de fiets te zitten. Gewoon kijken, langs fietsen en niets te hoeven. We rijden dwars door San Juan, nog veel meer winkeltjes met prullaria dan in het deel van het dorp waar wij zaten. Het is lekker trappen me fantastische uitzichten over zee.

Natuurlijk is het havenkantoor één groot feest. Ik ga naar loket 1, ‘passagiers met bagage’, om de fietsen aan te melden. Ik moet wachten tot het 11 uur is. Ik ga opnieuw naar loket 1. Nee, ik moet eerst een ander kaartje halen. Dat doe ik. Ik ga terug naar loket 1. Nee, voor de fietsen moet je niet hier zijn, daarvoor moet je naar het volgende loket. Het wordt steeds duidelijker waarom ze adviseren ruim op tijd te zijn voor de ferry. 

Vanaf de haven in Dumaguete fietsen we een klein stukje naar de haven in Sibulan. Hier is reizen met de boot een stuk eenvoudiger. Je koopt in een keer een kaartje voor jezelf en je fiets en dat is het. Ook de boot is eenvoudiger, eerlijk gezegd ziet het er wat aftands uit. De fietsen gaan op het dak en wij schuiven binnen aan op een van de volle banken.

We zien Cebu al liggen. Het is het eiland waar we gestart zijn, een van de 7000 Filipijnse eilanden. We rijden nog een klein stukje naar ons hotel. Eigenaar Eduardo heeft jaren in het buitenland gewerkt en is nu, na zijn pensioen, terug op de Filipijnen. Ook de eigenaar van het hotel in San Juan was zo’n terugkeerder. Zo wordt wat te doen na je pensioen wel een thema deze vakantie. En wat Eduardo betreft, hij deelt zijn visie graag.