Reizen op de fiets

12/13 maart Cebu – Zwolle

We hebben een lange stopover in Taipei. Dan kun je de stad in, zeggen ze. Dus dat gaan we doen. Gisteravond hebben we al een Taiwan Arrival Card aangevraagd. Nu nemen we de afslag Arrivals en gaan we in de rij bij de douane. Met een gestempeld paspoort zoeken we een locker voor onze handbagage. Het apparaat werkt niet met een creditcard. Dus wisselen we eerst onze laatste pesos. Volgende stap is de metro. Er zijn diverse apparaten met diverse opties, maar er moeten altijd briefjes van 100 in. We staan eindeloos te trutten, tot een meisje ons vraagt wat er aan de hand is en spontaan een kaartje voor ons koopt. En voor wie hier ooit wil overstappen, later hoorden we dat je gewoon met je creditcard kunt betalen bij de poortjes.

Op Mainstation zoeken we de uitgang. Het verbaast hoe gigantisch dit gebouw is. Ergens buitelen we eruit. Eigenlijk is de eerste indruk niet spannend. Gewoon een grote moderne stad, maar dan met Chinese lettertekens.

We hebben het klimaat onderschat. Met allebei alleen een vestje aan, is het eigenlijk te koud. Pas als we lopen en terecht komen in het oude gedeelte wordt het leuk.

Daar staat een tempeltje, ruikt het naar wierook en is de straat versierd met lampionnen. We slenteren wat rond en vinden een plek om te eten. 

Terug naar het vliegveld hebben we de express metro. Deze staat ineens stil. Na een onverstaanbare mededeling verstaan we de vertaling wel ‘Due to the earthquake train will be stopped temporarely. Our apologies for the inconvenience’. Wij vinden het heel spannend, maar in de coupé verblikt of verbloost niemand. Blijkbaar is het hier niet ongewoon. Even later rijden we in aangepast tempo verder. 

Dan zijn we terug op het vliegveld. Nu moeten we onze locker terug vinden. Gelukkig hebben we ergens een briefje. Het passeren van de douane gaat snel. En dan is het alsnog een kwestie van wachten tot we vertrekken voor het laatste stuk van ruim 10.000 kilometer, ofwel 15 uur stilzitten.

11 maart Hingatmonan – Cebu

We gaan het eiland dwars over naar Cebu. Met 1600 hoogtemeters in 50 kilometer zou je het een koninginnerit kunnen noemen. Wat mij betreft heeft zo’n rit eerder wat duivels. Al is dat voor een beetje republikein natuurlijk hetzelfde.

De eerste negen kilometer gaan prima. Er zitten wat steile stukken tussen, maar het gaat. En de uitzichten zijn heerlijk.

Dan begint het echt, 8 kilometer zegt Garmin, met ruim 700 hoogtemeters. Ploeterend gaat het eerste deel, maar dan is het ineens te veel. Er zijn nog 5 kilometer over met ruim 500 hms. Ik loop te zeulen met mijn fiets. Ik ben doorweekt van het zweet. Vanuit mijn ooghoek zie ik mijn snelheid. In dit tempo duurt deze klim nog meer dan 2 uur. Carry is al wat verderop. Hij belt. De klim wordt meer dan 17% over meerdere kilometers. Dat is te gek, we gaan liften. 

Twee electriciens in een werkbus nemen ons mee. De fietsen passen achterin. We laten ons een kilometer of tien en 800 hoogtemeters verder afzetten. We drinken koffie bij een hippe tent met uitzicht en dan beginnen we aan het laatste stukje.

Op diverse plaatsen langs de weg zien we de schade van de cyclonen van afgelopen winter. Er zijn grote stukken helling onderuit geschoven. Soms hangt de rand van de weg in het niets. Het herstel is ook al begonnen.

We dalen over een smal weggetje. Ineens staat het vol busjes en groepjes toeristen. We passeren een toeristisch hoogtepunt, Sirao garden ofwel ‘Little Amsterdam’. Met een scheve molen, een grote zonnebloem en wat vage grachtenpandjes herkennen we dit niet als Amsterdam.

Het blijft een groot feest om hier te rijden. We dalen. Het is mooi groen. We kijken onze ogen uit in dit ‘Central Cebu Protected Landscape’.

Dan zien we in de verte Cebu, eindpunt van vandaag en van deze reis. 

We stoppen nog even langs de weg voor een laatste keer lokale lunch met pangsit. We kijken elkaar aan, waarom is het toch zo leuk om in dit soort restaurantjes te eten?

En dan zijn we, na bijna 1000 kilometer, weer terug in ons hotel in Cebu. Het was een mooie reis, heftig warm vaak, maar met aardige mensen en schitterende landschappen. En vooral, zo fijn om dit samen te doen.

10 maart Toledo – Hingatmonan

Het is niet ver vandaag. Het is onze laatste fietsdag langs de kust. We kunnen het niet laten en stoppen steeds weer voor foto’s. Er zit een vlaagje weemoed onder, we zijn bijna rond. 

We stoppen voor bananen. In de kraam ernaast draaien de ventilatoren boven het vlees. Hier liggen de varkenskoppen naast de koteletjes.

In Balamban gaan we lunchen. De beste plek is op de markt. We rijden wat extra rondjes, gewoon omdat het zo leuk is om te kijken. En als ik Carry even uit het oog verlies is er meteen iemand die meldt waar ze hem gezien hebben.

Achter me hoor ik een groepje jongens hun Engels testen. Die met de grootste mond meldt dat hij single is en vanavond tijd heeft. Sommige dingen zijn blijkbaar universeel. 

In de hoop toch nog wat mooie oude gebouwen te zien stoppen we twee keer bij een kerk. Maar het stelt niet veel voor. Wel klinkt het gezang uit de kerkdienst heel zuiver. Na alle karaoke is dat een verademing.

Van hieruit rijden we het binnenland in. Vanavond slapen we in een boomhut, een fantastisch mooie bamboehut boven een riviertje.

We horen alleen het ruisen van het water. Het uitzicht is groen, met eindeloos veel verschillende kleuren groen en bladvormen. Een mooie laatste dag voor we morgen weer in Cebu zijn. 

9 maart Moalboal – Toledo

Het centrum van Moalboal is een lokale versie van Lloret de Mar. Onder water, meteen grenzend aan het centrum, is Moalboal fantastisch. Er zwemmen gigantische scholen sardientjes. Ik heb er midden in gesnorkeld, langs ‘muren’ van sardientjes en omcirkeld door sardientjes. Tot zo’n school opensplijt omdat er een schildpad aan komt. Zo ongelooflijk gaaf (en voor plaatjes, kijk op Google).

Gisteravond goot het van de regen, het kwam met bakken uit de lucht. Het stroomde binnen letterlijk langs de muren. Met recht een tropische bui. Bij het ontbijt ziet het weer er prima uit, beetje bewolkt en niet te warm. De voorspellingen zeggen alleen wat anders. De mensen om ons heen ook. Het wordt niet een beetje regen, maar dikke heftige buien. De twijfel hangt boven ons ontbijt. We balen maar kiezen toch voor een busje. Nu wachten we tot het gaat regenen, liefst hozen.

En dat doet het. In het busje is het eerste uur een aangesloten tropische bui. En het is grijs, bij de doorkijkjes naar zee is Negros niet te zien. Het water gutst over de weg. We zien hoe mooi de route is, maar met dit weer willen we niet fietsen. Er liggen diepe plassen over de hele breedte van de weg en we krijgen wat onweer toe.

We bedenken dat de Filipijnen met een busje voor ons niet hoeft. Zo’n busje heeft een tempo waarin je alles net niet ziet en net niet tot je door kan laten dringen. Dan is onderweg zijn niet meer leuk, dan gaat het alleen nog om de plek van bestemming.

De bestemming van vandaag is Toledo. Het is inmiddels droog, maar nog steeds winderig, frisjes en grijs. En hier komen we zo maar een collega van Vitens tegen.

6 maart San Juan – Santander

We ontbijten bij het café aan de overkant van de weg. Het is voor de hip en de happening, maar lieve help, wat moeten we lang wachten tot we wat te eten krijgen.

En steeds weer, wat is het fijn om op de fiets te zitten. Gewoon kijken, langs fietsen en niets te hoeven. We rijden dwars door San Juan, nog veel meer winkeltjes met prullaria dan in het deel van het dorp waar wij zaten. Het is lekker trappen me fantastische uitzichten over zee.

Natuurlijk is het havenkantoor één groot feest. Ik ga naar loket 1, ‘passagiers met bagage’, om de fietsen aan te melden. Ik moet wachten tot het 11 uur is. Ik ga opnieuw naar loket 1. Nee, ik moet eerst een ander kaartje halen. Dat doe ik. Ik ga terug naar loket 1. Nee, voor de fietsen moet je niet hier zijn, daarvoor moet je naar het volgende loket. Het wordt steeds duidelijker waarom ze adviseren ruim op tijd te zijn voor de ferry. 

Vanaf de haven in Dumaguete fietsen we een klein stukje naar de haven in Sibulan. Hier is reizen met de boot een stuk eenvoudiger. Je koopt in een keer een kaartje voor jezelf en je fiets en dat is het. Ook de boot is eenvoudiger, eerlijk gezegd ziet het er wat aftands uit. De fietsen gaan op het dak en wij schuiven binnen aan op een van de volle banken.

We zien Cebu al liggen. Het is het eiland waar we gestart zijn, een van de 7000 Filipijnse eilanden. We rijden nog een klein stukje naar ons hotel. Eigenaar Eduardo heeft jaren in het buitenland gewerkt en is nu, na zijn pensioen, terug op de Filipijnen. Ook de eigenaar van het hotel in San Juan was zo’n terugkeerder. Zo wordt wat te doen na je pensioen wel een thema deze vakantie. En wat Eduardo betreft, hij deelt zijn visie graag.  

4 maart Larena – San Juan

Hoe mooi het hier ook is, we stappen op en rijden verder. We maken een rondje om het eiland om dan aan de andere kant te landen. We doen op ons gemak want zo ver is het niet. 

Als steeds is de weg rustig en groen en fijn. Het is lekker om weer onderweg te zijn. Veel kokospalmen en bananen. We rijden vlak langs de zee. 

De kerk in Maria valt op, zomaar een oud gebouw. Het nieuwe golfplaten dak is geen aanwinst. We rijden verder. Ik kijk of de naam van het dorp ergens in grote letters staat. Maar juist in Maria, waar deze Maria een foto gedacht had, zien we ze niet. 

We stoppen bij een winkeltje. De dame haalt vers gebakken bibingka uit bakvormen met bananenblad. Dat willen we wel proeven. Het is een heerlijk zoet broodje op basis van rijstmeel en verse kokosmelk. Beslist een aanrader om thuis te proberen. En natuurlijk gaan we samen op de foto.

Het grootste deel van de route gaat over de circumferential road, de rondweg rond het eiland. Een klein stukje gaan we eraf. Hier wordt meteen duidelijk welk gehucht slechte relaties heeft (of onvoldoende belasting betaalt) daar is de weg beroerd. En voor de brommerrijders wordt de benzine hier per liter verkocht.

Eindpunt van vandaag is San Juan, het toeristische deel van het eiland. Hier staan de hostels schouder aan schouder, afgewisseld met winkeltjes voor scooterverhuur en boottripjes. Wij vinden het druk hier, het is hoogseizoen. 

3 maart Larena (Siquijor)

We hebben een rustig dagje in ons huisje aan het strand. We snorkelen een beetje en zien het mooiste koraal tot nu toe. We moeten voorzichtig het water uit, om zee-egels en zeesterren te vermijden. Alles zonder foto’s. Als je rustig zit aan de rand van het water lukken foto’s wel.

We lunchen bij de buren en zien een informatiesessie van de kustwacht. Het geheel is het best samen te vatten als kort en bondig.

We lezen nog een boekje en genieten van het uitzicht. En we zien de vuurvliegjes waar de Spanjaarden het eiland ooit naar vernoemden.

2 maart Baïs – Siquijor

We hebben nog niet besloten wat we gaan doen vandaag, op Negros blijven of met de boot naar Sequijor. Om de boot te halen moeten we om 12 uur in Dumaguete zijn. Als het ontbijt lang op zich laat wachten constateren we dat het hotel de keuze voor ons heeft gemaakt. 

We stappen op. Ons boekje heeft heeft het over verkeersdrukte maar het valt alles mee. Het is bewolkt. Het straatbeeld wordt bepaald door de suikerrietoogst. Er staan lange rijen wachtende vrachtauto’s vol suikerriet en de weg ligt vol modder en afgevallen stukken riet. 

En dan ineens is het suikerriet klaar en zien we weer rijst. We passeren een stadje. Op de kruising staan verkeersregelaars om de stroom tuktuks uit de zijstraten te laten passeren. Ze hebben buffs voor hun gezicht tegen de smog.

Inmiddels is de zon doorgebroken. Met de wind in de rug schieten we lekker op. In dit tempo gaan we de boot halen. Klokslag 12 zijn we in de haven. Zonder gedoe halen we twee tickets. Ook binnen schiet het op. Ik word uit de rij gehaald en moet mee naar een achterafkantoor om te betalen voor de fietsen. Het is duurder dan ons eigen ticket en ik krijg geen briefje. Dat komt nog wordt me verzekerd. Als het na enen wordt, twijfelen we. Gaat dit goed? Maar er komt iemand met een briefje, en dan wordt er wat vaags omgeroepen. Het gaat goed. 

Het is een korte oversteek. Binnen drie kwartier staan we op Siquijor. Dit eiland is veel kleiner dan Negros, ongeveer zo groot als de provincie Utrecht (of om in eilandtermen te blijven, twee keer Texel).

Na een heuse kikkererwtenburger rijden we naar de rustige oostkant van het eiland.

We fietsen nog wat steile stukken en dan landen we aan het einde van de wereld. Een mooi klein stenen huisje, met een trapje waar bij vloed de golven tegenaan klotsen.