Reizen op de fiets

9 juni Fier – Berat

Bij het ontbijt twijfelen we nog, gaan we over de EV8 langs de kust of volgen we het boekje? De kustroute is sneller en saaier, de binnenlandroute is rustiger maar met meer hoogtemeters. En interessanter, denken we. Dus dan is de keuze snel gemaakt.
Meteen de stad uit starten we op een onverhard pad. De meerwaarde van dit pad ontgaat ons totaal dus we passen de route aan.

We rijden langs een veldje jaknikkers. Er staan olietanks en het stinkt. Het verkeer is vriendelijk. Auto’s geven ons ruimte en van alle kanten wordt gezwaaid. Wat opvalt zijn de mercedessen. Het lijkt alsof elke tweede auto een mercedes is. En niet van die oude barrels, maar allemaal glimmend en strak in de lak. Een check op internet bevestigt dat Albanië het meeste mercedessen per hoofd van de bevolking ter wereld heeft.

We komen wat moeizaam op gang vandaag. Het is warm en het landschap is niet spannend. Dat verandert als we een bult over gaan.

Hier zien we de bergen weer en is alles groen. We rijden een stuk onverhard langs vuilnis en zandafgraving.

Juist als ik twijfel aan de route wordt het pad verhard en rijden we verder in de schaduw van de olijven. Dit zijn weggetjes om blij van te worden.

In de verte zien we Berat liggen, mooi tegen de helling aan. De witte Ottomaanse huizen hier hebben een bovenverdieping vol ramen, dus is dit de stad van duizend ramen. Het is even zoeken naar een hotel met plaats voor de fietsen. We vinden een hotel van een jong stel met mooi uitzicht over de rivier.

Het was niet zo ver vandaag. Dus lopen we de helling op naar de dertiende eeuwse citadel. Mijn horloge meldt een hoogteverschil van meer dan 50 verdiepingen. We kijken in de Kathedraal van de heilige Maria, een orthodox kerkje met beroemde iconen.

We sjouwen wat rond door de kleine straatjes. Voor we weer naar beneden lopen spreekt een oude breiende mevrouw ons aan. We begrijpen dat haar privébalkon panoramisch uitzicht heeft. Als we wat drinken bij haar, mogen we er zitten. Wat verder op kun je bij een oude man naar het toilet. Langzaamaan neemt het toerisme de citadel over.

8 juni Vlorë – Fier

Tussen het maandagochtendverkeer rijden we de stad uit. We stoppen even bij het monument voor 1912. Pas zo recent werd Albanië onafhankelijk van het Ottomaanse rijk.

Het wordt herdacht met een beeld van stoere strijders met grote snorren. Die snorren zie je niet meer in het straatbeeld, er zijn vooral hipsterbaardjes. Maar dat zijn wel degenen die nu protesteren tegen de megalomane plannen van de Trumpdochter voor een van de eilandjes. De eigenaar van ons hotel was erbij, vertelde hij, omdat hij dit ziet als deel van de corruptie hier.

Meteen buiten de stad is het rustig. We rijden over een smal rustig weggetje. Hier bloeit de brem geel op de hellingen. Als we terug kijken ligt de zee al diep onder ons. Er kronkelt een slang over de weg. Ik stop om te kijken, na alle doodgereden slangen zie ik er nu eindelijk een die leeft.

Dan stuurt de route ons een onverharde weg op. We vragen ons af wat de meerwaarde is. Zeker omdat er twee grote honden lopen. We bekijken ze met wantrouwen en passen de route aan.

We willen kijken in Apollonia, archeologische opgraving van een Romeinse stad, gesticht door Grieken in de zesde eeuw voor Christus. Bij de parkeerplaats staat een bezoekerscentrum. Dit is dicht. Er komen mensen van de heuvel naar beneden lopen die ons zeggen dat dat de weg naar boven is. We slepen onze fietsen mee omhoog en komen midden op een Romeinse weg terecht.

Wat het meest bijzonder is op deze locatie is het Bouleuterion.

Als amateur had ik het een tempel genoemd, maar deze zuilen zijn deel van wat wij het stadhuis zouden noemen, net als het theatertje wat er achter ligt. Bijzonder is dat het allemaal pas in de twintigste eeuw is opgegraven. 

7 juni, Qeparo – Vlorë

Op deze zondagochtend is het rustig op de weg. Dat is prettig want we starten met een flinke klim, 9 kilometer klimmen met 540 hoogtemeters. 

Meteen als we beginnen met klimmen valt de bloeiende oleander op. Niet alleen langs de weg, maar ook in plukken op de hellingen. Het is al meteen warm in de zon. We hebben de wind op kop. Ik hou mezelf voor dat die wind prettig is, dat het anders te warm zou zijn. 

Gemiddeld is de helling 6%, maar ja, dat is gemiddeld. Er zijn stukken bij van 15%. Ik wil het fietsend doen, want als ik af stap is het op zo’n helling akelig moeilijk om weer op te stappen. Eigenlijk kan ik dat alleen met hulp.

Soms vraag ik me onderweg af waar ik mee bezig ben. Het gaat niet vanzelf en toch denk ik er niet over om ermee te stoppen. Het is wel gek dat we amper vrouwen op de fiets tegen komen, en leeftijdsgenotes al helemaal niet. Of is dat een kwestie van gezond verstand van mijn sexegenotes? Ze missen een boel moois, maar misschien is het belangrijkste wel dat Carry met geduld aan het eind van de klim op me wacht.

En dan het eind van de klim, twee uur onderweg, 14 kilometer gedaan (630 hoogtemeters). En hier is een restaurant met koffie en een uitzichtspunt waar je heel in de verte de zee nog kan zien.

We dalen door het dal. Er loopt een turquoise riviertje dat alle ruimte heeft om te meanderen. Leve de zondag, we hoeven de weg niet te delen met vrachtwagens. En de bergen om ons heen zijn indrukwekkend groot. Geen idee hoe hoog ze zijn, of hoe ze heten, maar ze zijn zo kolossaal mooi. 

Waar eerder de wind een prettige verkoeling was, valt nu bij het dalen op hoe hard het waait. Ook bergafwaarts moeten we blijven trappen.

Ondertussen worden de bergen lager, wordt het landschap geler en zijn we er nog steeds niet. We moeten door naar Vlorë, eerder zijn geen overnachtingsmogelijkheden. 

Het is warm. We stoppen nog een keer voor cola en een extra fles water. We kijken naar het dorpsleven, een kudde schapen met een hetder, een man voorbij zittend op een ezel. We moeten nog zo’n 20 kilometer. We snijden een stuk af. Dit klonk als een goed plan, maar een onverharde weg valt niet mee aan het eind van de dag.

En dan is daar toch weer de zee en vinden we een hotel in Vlorë. 

6 juni Ksamil – Qeparo

Het is zaterdagochtend. We verwachten dat het rustig is op de weg. Dat valt tegen. We rijden in een lange stroom nieuwe dikke auto’s. We passeren bouwputten van nieuwe hotels.

Sarande is druk en vol. De hotels verdringen elkaar voor een uitzicht op zee. Touringcars persen zich door te smalle straatjes. Dit is een standaardstadje aan zee, het kan overal zijn. Als dit een datingsite was, zou ik de kandidaat die zich hiermee presenteert afwijzen.

Maar dan rijden we het binnenland in. Het verkeer wordt rustiger en de uitzichten zijn fantastisch.

Het landschap is weids, open, ruig. De weg kronkelt zich langs de hellingen. De bermen bloeien in vele kleuren. We klimmen, we dalen, het is mooi fietsen.

We stoppen in Shënvasili, een klein dorpje. Het is niet toeristisch gelikt hier, het meisje van het café legt het menu in hakkelend Engels uit. Hier eten we geen koffie met taart, maar een bak yoghurt met honing.

We passeren een bord ‘welkom in de Albanese Riviëra’. We zien de kust weer. Het is bebost en groen. Er zijn wel hotels, maar die hebben het gewone leven nog niet verdrongen. In de verte ligt Korfu.

We rijden door olijfboomgaarden. Met haarspeldbochten rijden we omhoog. We dalen en zien de weg verderop al weer hoog tegen de berg aan.

5 juni, Igoumenitsa – Ksamil

Na drie nachten laten we Igoumenitsa met haar Hell’s Angels achter ons. We zagen hoe de stad langzaamaan overspoeld werd door 5000 Hells Angels voor hun World Run 2026. Het voelt als een soort carnaval.

We ontbijten met uitzicht op zee. We raken in gesprek met een Belgische fietser, Serge. Hij vreesde het zwarte gat na zijn pensioen en is daarom naar de Zwarte Zee gefietst. De komende weken rijdt hij, net als wij, de Balkanroute. 

We rijden over een fietspad de stad uit. Juist als we tegen elkaar zeggen dat het vinden van zo’n fietspad het voordeel van een goede route is, komt Serge ons tegemoet. We kunnen er niet langs vanwege het feestje van de Angels. 

We passen de route aan en rijden een mooi binnenwegje langs sinaasappelboomgaarden in het binnenland. We stoppen voor koffie en het verbaast toch elke keer weer als we zien hoeveel sterke drank er op dit moment van de dag al doorheen gaat. 

We passeren de eerste hellingen en Carry’s nieuwe velg houdt het prima. Dat was het extra dagje Igoumenitsa zeker waard. Bij de grens staan lange rijen. Als ik kijk of ik tussen de auto’s door kan maant de douanier me tot geduld. Vanwege het tijdsverschil tussen Griekenland en Albanië krijgen we wel een uurtje extra. 

We laten ons meteen een nieuwe simkaart voor de westelijke Balkan aanpraten en we maken nog een foto van het bord Albanië. Tot zover het wij-komen-in-een-nieuw-land-ritueel. Als dit bord overigens maatgevend is voor de toestand van het land, dan geeft dat te denken.

De eerste indruk van Albanië is dat het weidser, armer en ruiger is dan Griekenland. We gaan het zien. We lunchen langs de weg. Nadat we in Griekenland gemakkelijk met Engels terecht konden, zijn we nu weer terug bij Google translate. Dat resulteert overigens in een prima lunch.

Met een wel heel authentiek pontje steken we het Kanali Vivarit over. Meteen aan de overkant is de ingang van het Butrint nationale park. We hebben dat extra uurtje en gaan naar binnen, ruïnes kijken.

Volgens de legende is de stad gesticht door Trojaanse vluchtelingen. Er zijn overblijfselen uit de Griekse, Romeinse, Byzantijnse en Venetiaanse tijd. Nu is alles half overgroeid, zodat je prima in de schaduw kunt wandelen. Onder alle begroeiing ligt vast nog veel meer.

Eindpunt vandaag is een camping in Ksamil. Ksamil blijkt een zeer toeristisch stadje. De camping valt tegen, de campers staan hutje mutje op de kiezels. Gelukkig zijn er hotels genoeg.

2 juni, Prevesa – Igoumenitsa

We rijden Preveza uit. Het was een verrassend leuk stadje. Op de boulevard was meer reuring dan we tot nu toe gezien hebben. Zo gauw we de stad uit rijden komen we langs een indrukwekkende muur, resten van Nicopolis.

We worden ingefluisterd (dank Niels) dat dit de stad van de overwinning is en aanleiding voor de dood van Cleopatra. Als we dit nazoeken vinden we politieke intriges en mooie verhalen. 

We beginnen de dag met kleine weggetjes en even zo veel klimmetjes. Het geploeter leidt tot levenswijsheid.

Binnen de kortste keren lopen we onze fiets te duwen. Een voorbijganger vraagt of hij me een handje kan helpen. Graag!

Het valt op dat de stadjes waar we doorkomen allemaal zo hun eigen kwaliteit hebben. De een is wat meer jaren ‘80, de ander heeft een groot strand.

We stoppen voor koffie met uitzicht op zee. Dan fietsen we de baai uit, haarspeldbochten en 200 meter omhoog. Voor dit soort kunstjes begint het warm te worden. Het is heerlijk om daarna met een fris windje zachtjes te dalen. Een berm vol bloeiende brem en bougainville maakt het helemaal mooi.

Er zit nog één lange klim in vandaag, met 5 à 6 % niet echt steil, maar het is warm. In de volle zon gutst het zweet eruit. Het is een vicieuse cirkel, naarmate het warmer is ga je langzamer en naarmate je langzamer gaat mis je de rijwind. Maar goed, ook hier komen we boven. Het leed is snel geleden als we in de schaduw van olijfboomgaarden naar beneden rijden.

Igoumenitsa is de laatste Griekse stad voor de grens. Bijzonder vind ik dat het tot 1913 Turks was. Verder is het niet zo speciaal, maar er zit wel een fietsenmaker. We hebben al contact gehad. Hopelijk heeft hij een oplossing voor Carry’s achterwiel. En dit weekend is hier de jaarlijkse world run van de hell’s angels, dus de stad wordt overspoeld met bijzondere types met allemaal hetzelfde zwarte hesje. 

1 juni, Astakos – Preveza

Astakos ligt mooi verscholen in een baai. Dat betekent automatisch klimmen om weg te komen. Dus zo starten we.

Het is heerlijk rustig op de weg. Het zal wel zijn omdat het vandaag Agios Pnevmatos is, de dag van de Heilige Geest, ofwel tweede pinksterdag. Het is net als bij ons een vrije dag.

We volgen nog steeds de EV8. Vandaag komen we zelfs richtingbordjes tegen. Maar eigenlijk is dat bijzaak, het gaat om de uitzichten.

Bij elke bocht, bij elk klimmetje is het uitzicht weer anders. Steeds is het mooi, de zee, de rotsen, de begroeiing. En af en toe horen we de bellen van de geiten klingelen. 

We doen boodschappen om ergens op een strandje te lunchen. Maar juist tegen lunchtijd passeren we een dorpje met wat terrassen aan het water en laten we ons verleiden tot een warme hap. Volgens de eigenaar heeft hij de beste moussaka van Griekenland. Dat weet ik niet, maar lekker is het wel.

We rijden verder, het binnenland in. We moeten een stukje over een drukke grote weg. Bij de afslag staat een bordje ‘road closed’. Ik twijfel, Carry zet door. Het is een mooie afdaling, maar ik zit toch wat ongemakkelijk, ik hoop vooral dat we dadelijk niet weer terug moeten.

Om in Preveza te komen moeten we door een onderzeese tunnel. Dat mag niet met de fiets. Het idee is dat je naar de tolpoort gaat en over gezet wordt door iemand van wegbeheer. Alleen zijn vandaag de ambtenaren vrij. Dus komt er een taxibusje. Daar past alles net niet in. De achterklep blijft op een kier en de schuifdeur houden we vast zodat die niet open glijdt. Gelukkig is de tunnel maar 1,6 kilometer lang ofwel twee minuten rijden. Vijfentwintig euro lichter staan we aan de overkant.

31 mei, Macynia – Astokos

De snelweg gaat door een tunnel, maar daar mogen wij fietsers niet door. Ik weet niet of ik er rouwig om ben. Onze route voert met een klim de baai uit. Als we terug kijken zien we in de verte de brug. 

Ook vandaag passeren we veel bermmonumentjes. Vaak zijn het miniatuurkerkjes, versierd met bloemen en kaarsen. Het zijn er zo veel dat het onvoorstelbaar lijkt dat ze allemaal verkeersdoden herinneren. Dat is ook niet zo, sommige zijn van een dankbare overlevende van een ongeluk, andere ter ere van een doop of huwelijk. 

Het is tijd voor koffie. Ook hier, net als overal, zitten de oude mannen op zondagochtend de wereld te bespreken, behalve dat het toch eigenlijk gewoon leeftijdgenoten zijn. De eigenaresse schenkt koffie en heeft een kerkdienst aan staan.

We rijden het binnenland in. De bermen staan vol bloemen. Het landschap is ruig. In deze streek speelt de mythe van het Calydonisch zwijn. Artemis stuurde dit verwoestende zwijn om koning Oineus te straffen, hij had vergeten aan haar te offeren. Het zwijn werd verslagen, maar de verdeling van de buit leidde tot fikse familieruzies. 

Vanaf de fiets zien we ineens tussen de struiken door het theater van Kalydon liggen. Of beter de resten van dit 2500 jaar oude theater. Bijzonder is dat het rechthoekig is, als een van de enige antieke theaters.

In Messolonghi rijden we door de Tuin van de helden, een stukje hedendaagse Griekse geschiedenis. Deze stad speelde een cruciale rol in de onafhankelijkheidsoorlog tegen de Ottomanen. Ik moet bekennen dat ik geen idee had dat dat pas 200 jaar geleden is.

Na een lunch onder een lindeboom op het eiland Etoliko rijden we verder over de vlaktes. We passeren moerassen en geirrigeerde landbouw. Het meeste indruk maakt de flinke wind tegen, totdat we aan het eind van een klim waanzinnig ver kunnen kijken.

In verte is het heiig, er liggen wat eilanden, water en lucht zijn niet van elkaar te onderscheiden. Dit is het land waar de goden landen om zich met mensen te mengen. 

30 mei, Akrate – Macynia

Na een rustdag laten we de camping achter ons. Bij het inpakken is er altijd zo’n moment van verbazing, gaat het lukken deze chaos op de fiets te laden? Maar dan is alles gevouwen, gerold en gepropt en past het weer prima. Het is alleen jammer als iemand zijn horloge kwijt is en alles er weer uit moet. 

We waren op de camping niet de enige fietsers. Er was Fransman op weg naar Athene, een Nederlander op weg naar Italië en een Engelsman op weg naar Singapore. De eigenaar van de camping vindt het allemaal best, hij vindt het dorp al te ver om te fietsen. 

Tot Patra fietsen we over de Peloponnesos naar het westen, ofwel met de zee aan de rechterhand. Dat is fijn, we fietsen zo dicht langs de zee dat we haar ruiken. 

De Fransman tipte ons gisteren over een te volgen pad. Juist als we er op draaien komt ons een Frans gezin tegemoet, met twee kinderen van 10 en 14. De ouders hadden het gehad met hun werk en de stad waar ze woonden. Nu zijn ze sinds februari onderweg, via Athene naar Istanboel. Van daar vliegen ze naar Mongolië om verder te fietsen. Dan is naar huis fietsen toch een beetje gewoontjes.

Het pad van de Fransman is inderdaad prima, al moeten we even door een riviertje. Met frisse pootjes rijden we verder. 

Als we even stil staan spreekt een vrouw ons aan, ze vraagt waar we heen fietsen. Zoiets lijkt haar ook wel wat, ooit, na haar pensioen. Nu heeft ze eerst nog twee kinderen waar ze achter aan holt en een man met overgewicht.

Al van verre zien we de pylonen van de brug bij Patras. Met 2880 meter is dit de langste tuibrug ter wereld. Er is geen fietspad. Of ze het vergeten zijn of dat het vanwege de wind te gevaarlijk is, we weten het niet. Er vaart wel een gratis veerboot, met prachtig uitzicht op de brug.

28 mei, Korinthe – Akrata

Onze route vandaag voert langs de zee. Maar voor we zo ver zijn rijden we eerst nog het binnenland in naar Oud Korinthe. Het idee is om onze fiets te parkeren bij de resten van de Apollotempel, gebouwd rond 550 v.Chr. Het blijft bij kijken op afstand, want er staat een groot hek. Natuurlijk kunnen we in de rij voor een kaartje, maar dat doen we een andere keer. 

We rijden door de citrusboomgaarden naar beneden. In de verte zien we de Golf van Korinthe en de bergen aan de overkant.

We stoppen voor koffie. Na Turkije is het nog schakelen. Daar stond altijd een pot thee klaar. In Griekenland draait alles om koffie.

We rijden langs zee. De weg is bijna vlak. Het is zonnig en we hebben een lekker fris windje op kop. Het fietst zo gemakkelijk en zo fijn. Misschien zijn de dorpen niet altijd idyllisch, de route is het wel.  

Blauwe lucht, blauwe zee, blauw zo ver we kijken kunnen. We picknicken onder een boom op ons kleedje. 

We trappen op het gemak verder. We drinken wat in Sarandapikhiótika. Een plekje dat alleen om de onuitspreekbare naam vermeldingswaardig is. Ondertussen trekt de lucht dicht en we horen onweer in de verte. We voelen de eerste druppels.

Gelukkig is dat alles en kunnen we ons op het gemak installeren op de camping van Akrata. Eindelijk een camping en goed kampeerweer.

Hier blijven we twee dagen om ons weer eens onder te dompelen in camping life, gluren naar de buren en kijken naar de campers. Enig minpuntje is dat het ons weer gelukt is onze tent precies bij de straatverlichting te zetten.