Reizen op de fiets

19 juli, Mehlen – Scherfede

Het is fris als we opstaan. Zó fris dat we allebei een extra hemd aan doen en zelfs een vestje. Het is relatief veel klimmen vandaag, maar die inspanning weegt niet op tegen de gure wind. 

We rijden op een oud spoortraject. Volgens de borden is er een omleiding. De mensen die ons zojuist inhaalden rijden door, dus wij ook. Dan is het pad afgezet met hekken. Die mensen staan al aan de andere kant. Ze komen terug om ons te helpen. We praten wat en ze vragen of we in Duitsland gewoond hebben. Carry legt ons Duits tv-verleden uit en scoort met Die Sendung mit der Maus.

We rijden een mooi stuk door het bos. We denken dat het de Ostwaldecker Randsenken zijn, maar wie een betere suggestie heeft is welkom. Het is stevige gravel, maar beschut voor de wind rijdt het soepel. En we worden verrast door een ree. 

Voor we kunnen lunchen in Bad Arolsen moeten we eerst nog omhoog. Het plaatje van de helling is zo steil dat ik het niet geloof, maar het klopt wel. Dus hup daar gaan we, 14% omhoog.

Bad Arolsen wordt getipt als mooi barok stadje. Inderdaad is het paleis mooi, maar verder maakt het weinig indruk. Dat kan ook komen doordat we honger hebben en alle horeca met vakantie is. Pas in een buitenwijk vinden we wat te eten.

Wanneer we verder rijden hebben we de wind onverminderd op kop. De graanakkers glooien, er is geen meter vlak. Het fietsen gaat niet vanzelf. De straat die we rijden heet ‘zur Helle’. Ik vraag me af waarom.

We hebben vooruit gedacht en gebeld met het hotel. Helaas betekent dat niet dat er iemand is om de deur open te doen. Juist als we na een half uur wachten opstappen komt er iemand met de sleutel. Mooi. Nu rest de vraag of we vanavond ergens kunnen eten.

18 juli, Rotenburg an der Fulda – Mehlen

Hessen is het land van de gebroeders Grimm. De middelbare school waar we langs fietsen is naar hen vernoemd. Het is een oud gebouw, ik zou het grimmig noemen. De sprookjes van Grimm kan ik me prima voorstellen in dit landschap. Zo’n toren boven op een heuvel, wie weet welke prinses daar opgesloten zit?

In Melsungen zijn we toe aan koffie. We rijden naar de markt. Het plein is omringd door vakwerkhuizen, de terrassen zien er fantastisch uit, maar iemand heeft muziek geregeld. Een schlagerzanger met zijn oorverdovende versterker en een erg Duits repertoire verjaagt ons naar de bakker aan het eind van de straat.

Aan de rand van de stad beginnen we een klimmetje. In een klein stukje stijgen we bijna 200 meter. In het bos rijden we langzaamaan weer naar beneden. Het is een heerlijk, onverhard pad. 

In de middag passeren we Fritzlar. De oude torens die we zien maken deel uit van de stadsmuur. Ooit stonden er veertig. De geschiedenis gaat terug tot de 8e eeuw, ook dit stadje is door Bonifacius gesticht. We geloven het allemaal wel en rijden verder, nog steeds tegen de wind in. 

De camping waar we uit komen is nog volop in ontwikkeling. Er zijn tiny houses gepland, maar nu is er plaats genoeg voor ons tentje.

Als we op het terras zitten trekken onze fietsen bekijks. De receptionist heeft het over onze Bio-bikes. Een van de andere gasten, met grote Ebike, vraagt waar we vandaan komen. Als hij Istanboel hoort, verwondert hij zich ‘Habt ihr das komplett analog gemacht?’

17 juli, Fulda – Rotenburg an der Fulda

Vandaag fietsen we langs de Fulda. In de ochtend zijn er nog wat klimmetjes, in de loop van de dag wordt de route vlakker. We worden gepasseerd door een man op een Ebike. Hij maakt even een praatje. Even later zie ik hem naast Carry. Hij heeft een ongelooflijke bult bagage bij zich.

We zijn ondertussen in deelstaat Hessen beland. Om dat niet te vergeten staat op elk routebordje het Hessische wapen. Dit is de deelstaat van de vakwerkhuizen. In elk dorp zien we er wel een paar. 

We stoppen voor boodschappen. Carry wacht bij de fietsen. Hij wordt aangesproken door een oude vrouw ‘Wo sind sie gestartet?’ Ze reageert met een bondig Scheiße als Carry Istanboel zegt. 

Het is mooi langs de Fulda, maar niet zo spannend. We passeren wat kleine dorpjes. Ze doen hun best de route interessant te maken. Zo meldt een bord in Bad Ensberg dat Luther daar in 1521 overnacht heeft. 

De hele dag vallen er kleine buitjes. Dat weerhoudt ons er niet van om na een dag fietsen langs de Fulda aan de oevers te kamperen. 

16 juli, Burgsinn – Fulda

Als we de tassen op onze fietsen zetten opent de dame van de kledingzaak naast het Gasthaus haar winkel. De borden worden buiten gezet en de deuren gaan wijd open. Ik vraag me af hoeveel klanten ze heeft in dit dorp van 2362 inwoners. Zo hebben we ook onze vraagtekens bij ons Gasthaus. Ooit was het vast een goed lopende zaak, maar nu is het vergane glorie met een paar bejaarde vaste klanten aan de tap en enkele toevallige voorbijgangers zoals wij.

Buiten het dorp rijden we verder op de Panoramaweg Sinntal. We beginnen onverhard in het bos. Verderop rijden we over een fantastisch fietspad, splinternieuw geasfalteerd. En wij zijn de enigen die het gebruiken. Nadeel van zo’n rustig fietspad is dat nergens horeca is. We eten nog even een banaan voor we beginnen aan het klimmetje van vandaag, 156 hoogtemeters omhoog bij 36 graden in de zon. Op dit bultje ligt weer een waterscheiding, vanaf hier gaat water naar de Weser en niet meer naar de Rijn.

Als we stoppen bij een supermarkt verwonderen we ons over de brug die hoog over het dorp gebouwd wordt. We hebben dit soort bruggen hoog over een dal al vaker gezien. Wat gaat het betekenen voor het dorp? 

Net buiten het dorp houdt een fietser ons aan als we willen afslaan. Hij adviseert ons rechtdoor te gaan, dat is net zo mooi en veel gemakkelijker.

Na een lunch in de berm rijden we op het gemak langs de Fulda. Het is mooi, simpel fietsen. In de loop van de dag is het landschap glooiender geworden, de heuvels lager en is er meer bos.

Eindpunt vandaag is Fulda, ooit gesticht door Bonifacius. Hoogbejaard vertrok hij van hieruit om nog één maal te proberen de Friezen op het rechte pad te brengen. We weten allemaal hoe dat is afgelopen.

15 juli, Reicholzheim – Burgsinn

We zien de burcht van Wertheim liggen als we aan komen fietsen. Historie gaat terug tot de 12e eeuw. Nu zijn het vooral de lege ramen die opvallen.

In Wertheim stroomt de Tauber in de Main. We rijden verder langs de Main. Gevoelsmatig zouden we stroomafwaarts moeten rijden maar de Main heeft zo veel meanders dat stroomopwaarts fietsen de meest logische weg is.

Het landschap rond de Main is grootschalig, de rivier is breed en het water staat hoog. Regelmatig passeren we een binnenvaartschip. Het is een gemakkelijke route, zonder al te veel hoogtemeters. Meteen zien we veel meer vakantiefietsers dan de afgelopen dagen.

We rijden door naar Lohr. Het kasteel is al van verre te zien. Hier zou Sneeuwwitje geboren zijn. Wij zien vooral de dikke regenwolken. We buigen vam de Main af en rijden verder langs de Sinn. Het smalle dal is een natuurgebied. De grote trots hier is de Schachblume, ofwel de schaakbloem. Als Zwollenaren begrijpen we dat, wij kijken in het voorjaar ook uit naar de Kievietsbloem.

14 juli, Detwang – Reicholzheim

Vandaag fietsen we langs de Tauber. De Romantische Strasse valt hier samen met het Liebliches Taubertal, volgens de borden een fietsklassieker. En inderdaad het is een mooie route. Gedurende de dag zien we de Tauber groeien van beek tot kleine rivier. 

Onze route loopt door het dal, soms vlak langs de beek, soms er hoog boven. We passeren nog wat mooie oude stadjes, al zijn ze niet zo mooi als die van gisteren. Of ligt onze lat te hoog?

Ergens vandaag laten we Beieren achter ons en komen we in Baden- Wurthenberg terecht. Hier zien we geen kruisbeelden meer bij kruisingen, maar op elke brug tenminste één heiligenbeeld. Aan de opschriften te zien zijn het vaak heel oude beelden. Ik stel me zo voor dat elke regio van Rijkswaterstaat zijn eigen katholieke sausje over het wegbeheer doet.

Aan het begin van de dag is het bewolkt en fris. Langzaamaan trekt het open en wordt het warmer. Tegen de tijd dat we een plekje zoeken om te lunchen is het heet. Er staan veel fruitbomen, maar die zijn te aantrekkelijk voor wespen. Het duurt flink wat kilometers voor we het perfecte plekje aan de rand van een veld gevonden hebben. Daar rollen we ons kleedje uit, eten we een broodje en doen we als een volleerd stel zwervers een siësta.

Ook vandaag is het eindpunt een camping. Voor een frisse nacht buiten trappen we graag wat extra kilometers. Onze ervaring is dat hotels in deze regio moeite hebben met de zomerwarmte. 

13 juli, Nördlingen – Detwang

We rijden verder door Beieren. Het beeld is inmiddels bekend, heuvels, graan en wind tegen. En na deze paar dagen valt het op als er een bankje staat zonder kruisbeeld erbij.

De natuur is droger naarmate we verder naar het noorden komen, de bermen zijn geel en de bladeren van de mais krullen. We passeren een ongebruikte spoorlijn. Ik zie kansen voor een fietspad. Voordeel is meteen dat er meer begroeiing rond het pad zou zijn. Rond de bestaande route staan niet veel bomen en met dit weer missen we de schaduw.

En dan rijden we Dinkelsbühl binnen. Als we onder de poort door rijden worden we verrast door de gekleurde grote huizen, de vakwerkhuizen en de gigantische kerk. We dachten gewoon even koffie te gaan drinken, maar hier blijven we even hangen. 

Ook Rothenburg ob der Tauber is mooi. We rijden onder de poort door en komen in een intacte middeleeuwse stad terecht. We slalommen tussen de mensen door en stiekum verwachten we Harry Potter om de hoek te zien komen. 

We rijden de ochtend langs de Wornitz, een zijriviertje van de Donau. Als we vanuit Schillingsfürst met 8% naar beneden rijden, zijn we de waterscheiding over. Vanaf nu stroomt ons verloren zweet richting Noordzee. 

12 juli, Neuburg a.d. Donau – Nördlingen

Meteen Neuburg uit rijden we langs de Donau. Hier heeft die ongeveer het formaat van het Zwarte Water. Het verbaast ons dat de route onder langs de dijk loopt, het pad op de kruin geeft een veel beter uitzicht. 

We passeren wat dorpjes. Altijd staat er wel een barokke suikertaart met uitzicht over de omgeving. Is het geen kerk, dan is het een klooster. En allemaal even goed onderhouden. Het katholicisme heeft hier nog stevig voet aan de grond. En dan hebben we het nog niet over het aantal kruisbeelden langs de weg. 

In Marxheim, een naam met associaties, geven verkeersbordjes de politieke verhoudingen weer,  ‘Rechts geht vor Links’.  

In Donauwörth stoppen we voor koffie en gebak. We moeten de taart tegen wespen verdedigen, ze zijn er vroeg bij dit jaar. Op weg naar Venetië schijnen we hier ook geweest te zijn. We draaien hier van de Donau af.​

Vanaf hier rijden we vooral door agrarisch gebied. Er staat veel mais. Eigenlijk gek, hoeveel ruimte we inruimen voor het telen van koeienvoer. We rijden in de volle zon en het is flink warm. Met deze temperatuur vallen de hoogtemeters niet altijd mee. 

De stadjes die we vanaf nu passeren maken deel uit van de Romantische Strasse. Deze route is in de jaren ‘50 bedacht met het idee om een reeks oude stadjes met stadsmuren, vakwerkhuizen, kastelen en kerken aan elkaar te verbinden. Ik associeer dat niet direct met romantiek, maar dat wat we tot nu toe gezien hebben is mooi. 

11 juli, Au i/d Hallertau – Neuburg a/d Donau

De dag begint goed met een stevig ontbijt, een strak blauwe lucht en een zonnetje. We rijden naar boven het dorp uit en komen weer op een oude spoorbaan. We rijden langs hop en graan. En altijd piept wel ergens een uivormig kerktorentje tevoorschijn. 

Er komt een racefietser naast me rijden. We maken een praatje. Hij is al met pensioen en vindt dat zeker aan te bevelen want werk is niet alles. Al moet je wel zorgen dat je genoeg om handen hebt. Na deze wijze raad gaat hij rechtsaf en ik links. 

We rijden soepel over kleine wegen. Er is een soort van algemene route die met pijltjes wordt aangegegeven als een prettige aanvulling op mijn Garmin. Een bord langs de weg waarschuwt voor ‘Fähnkante’. Voor ik heb kunnen bedenken wat het zou kunnen betekenen, klap ik er met mijn fiets in. Nu weet ik wat Fähnkante betekent, ‘uitholling overdwars’. 

Onder een poort door rijden we Vohburg binnen. De kerktoren heeft geen ui meer maar een puntdak met geglazuurde pannen. De meiboom is onveranderd hoog. En als we door de andere poort verder rijden komen we bij de Donau.

In de verte zien we roodwitte palen, die ik associeer met de entree van Lowlands. Hier zijn het de schoorstenen van de enrgiecentrale.

Onze ervaring is dat het druk is langs de Donau, dat is blijkbaar pas vanaf Passau. Hier hebben we het onverharde pad bijna voor ons alleen. We rijden stroomopwaarts naar Ingolstadt. Daar doen we een rondje door de Altstadt, opvallend strak in de verf. 

We rijden op het gemak verder, een beetje door het bos, een beetje langs de velden.

We passeren enkele grote kasteelboerderijen. Elk moment kunnen Floris en Sindala hier om de hoek komen. 

We zijn lekker op tijd bij de camping. Helaas, pindakaas, deze is het hele weekend afgehuurd door een Kung Fu vereniging. Er zijn geen andere campings in de buurt. Gelukkig zijn er wel nog kamers bij de brouwerij. 

9 juli, München – Au in der Hallertau

De zon schijnt weer. We passeren München via parken en buitenwijken. Bezoek aan het centrum bewaren we voor een andere keer, nu fietsen we lekker verder. Het is mooi groen. We hebben geen idee van de ochtendspits in deze grote stad.

We rijden de hele ochtend langs de Isar. Het is mooi, onverhard trappen zonder nadenken.

Onze enige zorg is koffie, daarvoor moeten we ergens van het pad af. Google helpt, maar het aangegeven Gästhaus is gesloten. We behelpen ons bij een tankstation.

Wat verder op lijkt de route afgesloten. Toch loopt een klein paadje langs. We zien wat er gebeurd is, het oorspronkelijke pad is in de rivier gestort. Dat levert mooie plaatjes.

Na de lunch is het beeld van de route anders. We rijden niet meer langs een rivier maar gewoon door het binnenland, glooiende heuvels vol graan, afgewisseld met mais. Elk dorpje heeft een wit kerkje en als het even kan ook een meiboom.

Het treintje dat vroeger de hopplukkers naar deze streek bracht rijdt niet meer. Er ligt een fietspad op het oude tracé. Het voert ons langs velden vol hoge stellages waar de hop langs geleid wordt. 

We eindigen de dag in Au in der Hallertau, een gehucht met een bijzondere naam. Een Au schijnt een waterrijk weidegebied te zijn en Hallertau het grootste aaneengesloten hopteeltgebied van de wereld. In het dorp zit een brouwerij met Biergarten. Daar gaan we morgen zeker heen.