Reizen op de fiets

19 februari Jagna – Anda White Beach

Na een nacht met veel regen is het vanochtend al snel duidelijk, ook vandaag gaat er geen boot naar Camiguin. Dus we passen de plannen aan en rijden verder.

Onze route loopt evenwijdig aan de kust. Regelmatig rijden we vlak langs de zee. De golven hebben witte kopjes. Hier komt de wind van ver en is het duidelijk waarom de ferry niet vaart. Het uitzicht is fantastisch. 

Het is een fijne dag trappen. Het verkeer is rustig. Natuurlijk knettert er van alles langs en wordt er getoeterd, maar dat hoort erbij. Overal lopen honden. Soms zijn ze bijna niet te ontwijken. Ze reageren niet agressief. Maar ondertussen zijn we al meerdere Animal Bite Centers gepasseerd, dus misschien valt het toch niet zo mee.

Eindpunt vandaag is Anda White Beach. Met deze naam is geen toelichting nodig. Voor de kust ligt een rif. Daar hopen we morgen te duiken, als de wind geen roet in het eten blaast. 

18 februari Carmen – Jagna

Uiterlijk half 2 willen we in Jagna zijn voor de boot naar het volgende eiland. Tussen ons en de haven liggen zo veel hoogtemeters dat we het eerste stuk met een busje doen. Het is een mooi stuk, met inderdaad twee flinke klimmen. Het is luxe om ons even zo te laten vervoeren. 

Vanaf 790 meter rijden we naar beneden. Het is een beetje bewolkt maar de uitzichten zijn prachtig. We rijden door oerwoud en langs rijst. Hier is de rijst nog niet helemaal rijp en zó helder groen. Het geeft haast licht. In de verte is de zee al te zien. We krijgen er geen genoeg van en stoppen regelmatig voor foto’s. 

We zijn ruim op tijd in de haven, maar er gaat vandaag geen boot ’due to strong wind and rough seas’. Kijkend naar de weersverwachting betwijfelen we of er morgen wel gevaren wordt. De dame achter het loket geeft het wel een kans – of is het de Filipijnse gewoonte liever geen nee te zeggen? Morgen gaan we het zien.

We strijken neer op een terrasje. Bij een verse smoothie overwegen we onze opties. Conclusie is dat we een nacht hier in Jagna blijven.

Overigens, het is misschien al opgevallen, de meeste plaatsnamen komen uit de koloniale tijd en zijn Spaans. Wij spraken het dus uit als Gagna, maar we werden toegelachen, het is Hagna.

Vanuit Jagna fietsen we naar Kinahugan falls, een waterval een paar kilometer verderop. Die 400 hoogtemeters in tien kilometer nemen we graag voor lief. 

17 februari Loboc – Carmen

Het oerwoud was fantastisch vannacht. Zo veel verschillende geluiden en geen idee welke beestjes het maakten. In de ochtend zien we pas hoe mooi de plek is, aan de rivier, met simpele hutjes. De hellingen zijn tropisch groen, met eindeloos veel verschillende soorten bomen. 

Als we de bagage omhoog gesleept hebben begint het klimmen van vandaag. Je zou zeggen, het is maar 30 kilometer, maar we zijn nog echt aan het wennen aan het klimaat. Het is warm met een hoge luchtvochtigheid, ofwel bij een beetje inspanning stort het zweet eruit. 

Na een kilometer of tien staan er borden dat we door een manmade forest rijden. De bomen zijn gigantisch. We rijden in de schaduw en de temperatuur is ineens een paar graden gedaald. Aan de rand van het bos ligt opnieuw een tarsiers reservaat. Hier is het een grote toeristische kermis vol toeristenbusjes en kraampjes. Én een stalletje dat verse, gekoelde kokosnoten verkoopt. 

Vanaf hier rijden we redelijk vlak met de wind vol op kop verder. Het fietst soepel en het is een traject om blij van te worden. We passeren kleine dorpjes. We rijden langs rijstterrassen omzoomd door palmbomen. Het wegdek is goed genoeg en het verkeer valt mee.

We landen bij een bed&breakfast. Van hieruit gaan we met een tuktuk naar Chocolate hills. Vanuit zo’n vehikel beleef je het verkeer als veel chaotischer. De Chocolate hills zijn kegelvormige heuvels, begroeid met gras dat in de droge tijd bruin wordt. Nu zijn het meer pistache hills. Het verhaal wil dat de ruim 1200 heuvels de tranen van een reus met liefdesverdriet zijn. De meer exacte verklaring is iets met kalksteen en erosie, de zogenaamde kegelkarst. Het ziet er waanzinnig mooi uit.

En het trekt zo veel mensen dat we file lopen op de trap naar het uitzichtpunt. 

16 februari Cebu – Loboc

Eindelijk zijn we onderweg, mét alle bagage. Door het maandagochtendverkeer rijden we naar de haven. Inchecken voor de boot is één groot bureaucratisch feest. De tickets die we online gereserveerd hadden zijn niet binnen gekomen. Dat betekent in de rij staan. Als bejaarde mag ik in de priority lane. Conclusie van achter het loket is, wachten of een nieuw ticket kopen. Ik kies voor het laatste. Dan hebben we toegang tot de vertrekhal.

Natuurlijk moeten we daarvoor ook een kaartje kopen én havenbelasting betalen. Dan moet de bagage door de scan. Tot slot wordt de fiets gewogen en betalen we per kilo fiets. Van alles krijgen we een bonnetje en houdt de administratie een doorslagje.

In Tagbiliran bepalen tuktuks en motoren met zijspan het beeld van het verkeer. Ze zijn veel breder dan gewone brommers maar gedragen zich hetzelfde. De taxi’s zijn overigens gemakkelijk te herkennen aan een groot nummer achterop en een bijbeltekst eronder. 

We rijden langs de eerste rijstvelden. De rijst staat donkergroen en geel op het veld. In de berm ligt rijst te drogen. Een kip pikt haar graantje mee. 

We maken nog even vaart om vóór sluiting bij de tarsiers te zijn. Het zijn de kleinste primaten ter wereld met ogen die groter zijn dan hun hersenen. Deze nachtdieren slapen op een vaste plek. Met een gids zien we drie aapjes, zo klein als mijn hand. In mijn gedachten is er een roulatieschema en zijn deze aapjes op maandag aan de beurt.  

We rijden verder en na een laatste klim zijn we bij de afslag naar ons hotel. Tja, dit ligt aan de rivier, 275 treden lager. Het heet niet voor niets Nuts Huts. Carry loopt al met zijn fiets op de trap. De tranen springen me in de ogen. Hier ga ik mijn fiets niet omlaag zeulen -en erger nog, morgen weer omhoog. Gelukkig is er een oplossing, mijn fiets mag in de garage. Dan hoef ik nu alleen nog maar naar beneden met mijn tassen. 

15 februari, Cebu

In afwachting van onze bagage blijven we vandaag nog in Cebu. Langzaamaan raken we gewend aan het tijdsverschil en de warmte. Vanochtend rijden we op het gemak een rondje door de stad. Het is verbazingwekkend dat we steeds stroom hebben, de electriciteitsdraden hangen in dikke warrige kluwens langs de weg.

We rijden naar een taoist tempel. Tenminste, dat is de bedoeling. Bij een militaire basis is de weg geblokkeerd en we moeten omrijden. De contrasten zijn gigantisch. Het ene moment rijden we over een brug waar de rivier onzichtbaar is door de zelf gebouwde huisjes met golfplaten daken. Even later fietsen we over een brede laan met hoge spegelende flats aan beide zijden. 

Het laatste stukje naar de tempel moeten we wandelen. Blijkbaar passeren we een gated community waar fietsen niet is toegestaan: ‘You cannot bike, you must walk. It is a great exercise’. 

In de tempel zijn foto’s niet toegestaan, maar het beeld is universeel, alles draait om een oude man met een baard. Op het dak staan draken die zo weg gelopen zijn uit Mulan. 

Van hier rijden we naar de basiliek. Gesticht in 1565, maar herbouwd in 1735. Spaanser dan dit worden ze niet gemaakt. We doen een snel rondje, want de kerk zit al vol in afwachting van de volgende mis.

Terug in het hotel horen we dat de bagage op het vliegveld is aangekomen. Nu is de vraag of China Airlines in staat is het vandaag te bezorgen. Misschien hadden we het toch in de tempel moeten vragen.

Zaterdag 14 februari Cebu

Het goede antwoord op de vraag waar je fietstassen kunt vinden is natuurlijk Decathlon. In Cebu zijn er zelfs twee. Daar gaan we vanmiddag heen. We gaan nu eerst een rondje fietsen. Het boekje heeft een leuke route naar een uitzichtpunt. En inderdaad dat betekent klimmen. Gelukkig had ik me niet voorbereid want ik weet niet of ik er dan aan begonnen was. 

We rijden soepel de stad uit en nemen dan een afslag een klein weggetje in. Langs de kant staan kleine zelfgebouwde huisjes. Er lopen wat honden, ze hebben geen aandacht voor ons. Het wegdek is rampzalig. Ooit was het asfalt, nu zijn er wat resten asfalt met veel kuilen. De helling is steil. Dit wordt lopen.

Na een kilometer of 4 draaien we een wat grotere weg op. Hier is het meteen drukker en wat minder steil. We kruipen omhoog, ingehaald door brommers en auto’s. Af en toe komt ons een wielrenner tegemoet. De uitzichten worden steeds beter. 

Bij de koffie wordt ons ‘Happy Valentine’ gewenst. Het hele terras is al gedekt met rode tafelkleden en servetjes in hartvorm. Ook langs de weg zien we veel verkopers van bloemen en hartjes, alles voor Valentijn.

Het laatste stuk valt me zwaar. Carry rijdt alvast door. Hij belt om te zeggen dat hij boven is maar dat er geen goede plek om te eten is. Die top hou ik dan maar voor gezien. 

Naar beneden rijden we een mooi smal weggetje. Het daalt flink, mijn handen doen pijn van het remmen. Hier voelen we de tropen, flink veel begroeiing en af en toe een groepje huizen. 

Bij terugkomst in het hotel blijkt onze bagage opgedoken. Deze was achter gebleven in Amsterdam en is meegegeven met de vlucht van vandaag. We blijven toch maar een extra dag in Cebu om daar op te wachten. 

13 februari Cebu

We beginnen de dag goed met het in elkaar zetten van de fietsen. Gelukkig hebben ze de reis goed doorstaan. Net als we hiermee bezig zijn komt de Italiaanse eigenaar van het hotel voorbij. Hij verwondert zich over het weer, deze miezer en kou zijn niet gebruikelijk in februari.

Onze volgende stap is een nieuwe simkaart. Door het drukke autoverkeer wandelen we naar de dichtsbijzijnde mall. Voor 15 euro hebben we allebei 30GB en een lokaal nummer. 

Wat verderop zit een warenhuis, een soort lokale V&D. We gaan helemaal los, van zonnebrand tot slippers en badpak, tandpasta, korte broek en tshirts. Alles wat in onze verloren tassen zit vervangen we. Het wordt duidelijk dat wij echt andere afmetingen hebben als de gemiddelde Filipino. Alleen de heel grote maten passen. Eerlijk gezegd denk ik dat ik ben uitgekomen bij herenslippers. De grootste uitdaging krijgen we nog, hoe nemen we alles mee op de fiets?

11/12 februari Haarlemmermeer – Cebu

Na een nachtje hotel in de Haarlemmermeer starten we de dag op de fiets. Tussen alle parkeerplaatsen en autowegen ligt een prima fietspad. Het is miezerig en koud. Carry heeft zelfs een regenbroek aan. We zijn mooi op tijd. Het inchecken gaat vlot en tegen 11 uur vliegen we. 

Het tijdsverschil met overstap Taipei is 7 uur. Daarom gaat bijna de hele vlucht het licht uit. We hebben geen idee meer van de tijd. In het donker zien we de lichtjes van Delhi onder ons. We zien andere grote steden met namen waar we nog nooit van gehoord hebben. Het is te donker om de Mount Everest te zien. We dommelen wat, we kijken een film en we zitten onze tijd uit. 

In Taipé is de dag net begonnen. We dwalen wat rond op het vliegveld. Tijdens onze sanitaire stop zit ik op een verwarmde bril. We eten een prima soepje, maar hebben amper idee wat we besteld hebben.

Een stukje vliegen, een laatste dutje en dan zijn we eindelijk in Cebu. De rij voor de douane is eindeloos. Als we een foto maken worden we door een official terecht gewezen, foto’s zijn absoluut niet toegestaan. Tegen de tijd dat we onze stempels binnen hebben staan de fietsdozen al te wachten. Jammer genoeg zijn onze fietstassen ergens onderweg achtergebleven.