Afwachten

15 februari, Cebu

In afwachting van onze bagage blijven we vandaag nog in Cebu. Langzaamaan raken we gewend aan het tijdsverschil en de warmte. Vanochtend rijden we op het gemak een rondje door de stad. Het is verbazingwekkend dat we steeds stroom hebben, de electriciteitsdraden hangen in dikke warrige kluwens langs de weg.

We rijden naar een taoist tempel. Tenminste, dat is de bedoeling. Bij een militaire basis is de weg geblokkeerd en we moeten omrijden. De contrasten zijn gigantisch. Het ene moment rijden we over een brug waar de rivier onzichtbaar is door de zelf gebouwde huisjes met golfplaten daken. Even later fietsen we over een brede laan met hoge spegelende flats aan beide zijden. 

Het laatste stukje naar de tempel moeten we wandelen. Blijkbaar passeren we een gated community waar fietsen niet is toegestaan: ‘You cannot bike, you must walk. It is a great exercise’. 

In de tempel zijn foto’s niet toegestaan, maar het beeld is universeel, alles draait om een oude man met een baard. Op het dak staan draken die zo weg gelopen zijn uit Mulan. 

Van hier rijden we naar de basiliek. Gesticht in 1565, maar herbouwd in 1735. Spaanser dan dit worden ze niet gemaakt. We doen een snel rondje, want de kerk zit al vol in afwachting van de volgende mis.

Terug in het hotel horen we dat de bagage op het vliegveld is aangekomen. Nu is de vraag of China Airlines in staat is het vandaag te bezorgen. Misschien hadden we het toch in de tempel moeten vragen.

Proefrit

Zaterdag 14 februari Cebu

Het goede antwoord op de vraag waar je fietstassen kunt vinden is natuurlijk Decathlon. In Cebu zijn er zelfs twee. Daar gaan we vanmiddag heen. We gaan nu eerst een rondje fietsen. Het boekje heeft een leuke route naar een uitzichtpunt. En inderdaad dat betekent klimmen. Gelukkig had ik me niet voorbereid want ik weet niet of ik er dan aan begonnen was. 

Screenshot

We rijden soepel de stad uit en nemen dan een afslag een klein weggetje in. Langs de kant staan kleine zelfgebouwde huisjes. Er lopen wat honden, ze hebben geen aandacht voor ons. Het wegdek is rampzalig. Ooit was het asfalt, nu zijn er wat resten asfalt met veel kuilen. De helling is steil. Dit wordt lopen.

Na een kilometer of 4 draaien we een wat grotere weg op. Hier is het meteen drukker en wat minder steil. We kruipen omhoog, ingehaald door brommers en auto’s. Af en toe komt ons een wielrenner tegemoet. De uitzichten worden steeds beter. 

Bij de koffie wordt ons ‘Happy Valentine’ gewenst. Het hele terras is al gedekt met rode tafelkleden en servetjes in hartvorm. Ook langs de weg zien we veel verkopers van bloemen en hartjes, alles voor Valentijn.

Het laatste stuk valt me zwaar. Carry rijdt alvast door. Hij belt om te zeggen dat hij boven is maar dat er geen goede plek om te eten is. Die top hou ik dan maar voor gezien. 

Naar beneden rijden we een mooi smal weggetje. Het daalt flink, mijn handen doen pijn van het remmen. Hier voelen we de tropen, flink veel begroeiing en af en toe een groepje huizen. 

Bij terugkomst in het hotel blijkt onze bagage opgedoken. Deze was achter gebleven in Amsterdam en is meegegeven met de vlucht van vandaag. We blijven toch maar een extra dag in Cebu om daar op te wachten. 

Shopping

13 februari Cebu

We beginnen de dag goed met het in elkaar zetten van de fietsen. Gelukkig hebben ze de reis goed doorstaan. Net als we hiermee bezig zijn komt de Italiaanse eigenaar van het hotel voorbij. Hij verwondert zich over het weer, deze miezer en kou zijn niet gebruikelijk in februari.

Onze volgende stap is een nieuwe simkaart. Door het drukke autoverkeer wandelen we naar de dichtsbijzijnde mall. Voor 15 euro hebben we allebei 30GB en een lokaal nummer. 

Wat verderop zit een warenhuis, een soort lokale V&D. We gaan helemaal los, van zonnebrand tot slippers en badpak, tandpasta, korte broek en tshirts. Alles wat in onze verloren tassen zit vervangen we. Het wordt duidelijk dat wij echt andere afmetingen hebben als de gemiddelde Filipino. Alleen de heel grote maten passen. Eerlijk gezegd denk ik dat ik ben uitgekomen bij herenslippers. De grootste uitdaging krijgen we nog, hoe nemen we alles mee op de fiets?

Weg

11/12 februari Haarlemmermeer – Cebu

Na een nachtje hotel in de Haarlemmermeer starten we de dag op de fiets. Tussen alle parkeerplaatsen en autowegen ligt een prima fietspad. Het is miezerig en koud. Carry heeft zelfs een regenbroek aan. We zijn mooi op tijd. Het inchecken gaat vlot en tegen 11 uur vliegen we. 

Het tijdsverschil met overstap Taipei is 7 uur. Daarom gaat bijna de hele vlucht het licht uit. We hebben geen idee meer van de tijd. In het donker zien we de lichtjes van Delhi onder ons. We zien andere grote steden met namen waar we nog nooit van gehoord hebben. Het is te donker om de Mount Everest te zien. We dommelen wat, we kijken een film en we zitten onze tijd uit. 

In Taipé is de dag net begonnen. We dwalen wat rond op het vliegveld. Tijdens onze sanitaire stop zit ik op een verwarmde bril. We eten een prima soepje, maar hebben amper idee wat we besteld hebben.

Een stukje vliegen, een laatste dutje en dan zijn we eindelijk in Cebu. De rij voor de douane is eindeloos. Als we een foto maken worden we door een official terecht gewezen, foto’s zijn absoluut niet toegestaan. Tegen de tijd dat we onze stempels binnen hebben staan de fietsdozen al te wachten. Jammer genoeg zijn onze fietstassen ergens onderweg achtergebleven.

Thuis

22 augustus Elst – Zwolle

Voor we vertrekken lopen we nog even naar buiten. Het is meteen duidelijk, het is tijd voor lange mouwen en een extra hemd. We rijden over de F325 naar Arnhem. Ook hier heeft het fietspad een naam als van een autoweg, alles om de fietsmobiliteit te stimuleren. Het fietst prima en we rijden soepel de Rijn over en Arnhem door.

We willen door Park de Hoge Veluwe. We hebben de jaarkaart thuis liggen. Per mail is ons mee gedeeld dat er een uitzondering gemaakt wordt en dat we zonder jaarkaart mogen doorfietsen. De jongen bij de entree boeit het niet. Hij vindt dat we een mooi verhaal hebben en laat ons binnen.

Ook vandaag staat er weer een stuk in de krant over wolven op de Veluwe. Ik zeg dat ik wel een rood kapje op doe als we een wolf tegen komen. Carry maakt me erop attent dat dat al lang niet mijn meest logische rol is in het sprookje. 

Ook de Veluwe heeft nog wat steile stukjes, zelfs tot 11%. We merken dat het met onze conditie na deze vakantie niet veel meer uitmaakt.

Er staan wat mensen midden op het fietspad. We stoppen. Ze wijzen ons op een groep everzwijnen in het bos. Wat gaaf om te zien. Het geeft wel een associatie met Asterix, zo’n kampvuur met everzwijn eten aan het eind van het avontuur.

Want dit is echt het eind vandaag. We rijden de rode IJsselbrug over. Na vijf weken en ruim 2300 kilometer met zo’n 18.000 hoogtemeters zijn we thuis. Het was eindeloos gaaf om dit weer samen te doen, lekker fietsen in onze eigen bubbel door Europa. 

Noord

21 augustus Geldrop – Elst

Uitgezwaaid door Lenn beginnen we aan het laatste stuk. Het is lekker om nog twee dagen te fietsen, al is het traject bekend. Of we dachten dat het bekend was, maar het is deze keer toch net weer anders. We rijden vooral meer onverharde stukken. Met de droogte van het moment betekent dat veel stuifzand en stof. De riemen van onze fietsen piepen ervan.

De droogte valt op. Het voelt of het al herfst is als we langs eiken fietsen, zo veel gevallen blad ligt er. De eikels knarsen onder onze banden. Ook het blad van de mais heeft gele krullende bladeren. 

Een bord meldt dat Albert Heijn trots is op deze boer. Het is niet duidelijk waar ze zo trots op zijn. Het enige dat opvalt is een gigantische gierlucht.  Wat verderop meldt het knooppuntenbordje ‘fietsen doe je in Brabant’. Dat klopt, maar echt niet alleen hier!

We rijden door Cuijk. Het kan geen dorp zijn zonder geschiedenis, maar de paar kilometer over Lavendel, Walstro en Potbeker kunnen overal in Nederland liggen. Vanaf Cuijk rijden we op de F73, de snelfietsroute naar Nijmegen. Hier zijn drie provincies, vier gemeenten en een ministerie druk mee geweest. Maar dan heb je ook wat, een fietsbrug over de Maas en overal voorrang voor fietsers.

Over de F73 rijden we soepel Nijmegen in. Het pad gaat tot het station. Hier sluit het aan op het fietspad over de Waal, door Nijmegen-Noord. Het rijdt heel gemakkelijk. De scholen zijn hier al begonnen, passerende scholieren leveren commentaar op hun roosters en docenten. 

Het laatste stukje is niet spannend. De noordenwind die we de hele dag tegen gehad hebben, komt hier van ver. Het verkeer is druk. We moeten over de A15 en over het spoor, dan zijn we voor onze laatste vakantieavond in Elst. 

Kempen

20 augustus Diest – Geldrop

Het is grijs, bewolkt weer als we vertrekken. Het voelt alsof Nederland en de herfst een schaduw vooruit werpen. Het is vlak en we rijden gemakkelijk. We naderen het Albertkanaal. Dit keer rijden we niet langs het kanaal, maar steken we het over.

We passeren Beringen. De kranen en machines van de mijnbouw steken nog hoog de lucht in. Ter lering ende vermaak is alles opgepoetst. We rijden langs een pleintje vol grote, statige huizen. Hier konden de bazen van de mijn elkaar inde gaten houden. Aan de achterkant van de stad hebben we uitzicht op wat vroeger de afvalberg was en wat nu is aangekleed tot een ‘avonturenberg’. 

We rijden verder door een natuurgebied. De zon schijnt al weer. Het is een mooi, rustig kronkelpad. Het valt op dat de aangrenzende vennen helemaal verdroogd zijn. Halverwege staat de slagboom van het militair oefenterrein open, er wordt op de grond niet geoefend vandaag. Alleen de straaljagers gieren boven ons hoofd.

Ook nu verbazen we ons weer over alle obstakels op het fietspad. Er moet uit alle macht voorkomen worden dat auto’s op het fietspad kunnen of dat fietsers te gemakkelijk de straat op rijden. Er is een boel creativiteit hiervoor bij wegenbouwend Europa.  En dan een wonder op het allerlaatste stukje fietspad in België, een oude spoorlijn waar fietsers voorrang hebben bij alle kruisende wegen en weggetjes. Het is ongelooflijk en het fietst lekker onbezorgd door.

Op MapOut zien we dat we de grens passeren. In het veld is niets te zien. Voor de foto rijden we richting Achelse Kluis. Hier staat de grens op het asfalt geschilderd met vlaggen aan weerszijden. We zijn weer in Nederland!

Het is meteen duidelijk. In fietsland Nederland zijn de fietspaden breed en zijn er veel fietsers. Het lijkt of iedereen de bloeiende hei wil bekijken, en liefst naast elkaar op een elektrische fiets. Het laatste stukje van de weg is bekend, we rijden op d’n bult de oprit op.

Vlaanderen

19 augustus Hannuit – Diest

De dame van het bed&breakfast komt er gezellig bij staan als we ontbijten. Het vraagt heel wat concentratie om zo ‘s morgens vroeg een Frans gesprek te voeren. Voor haar werk moest ze ooit het Nederlands beheersen, maar ze is het helemaal kwijt. En dat terwijl we zo dicht bij de taalgrens zitten. Al na een paar kilometer is het niet meer de Rue du paradis maar de Hemelrijkweg. Ineens is echt alles in het Vlaams. Het idee van meertaligheid, dat we in Luxemburg hadden, is hier ver te zoeken.

Het land is vlak. We kijken ver over de geoogste graanvelden. In mijn hoofd duikt Jacques Brel op, die zingt over het vlakke land dat het zijne is. Bij Carry is het Raymond van het Groenewoud die Vlaanderen boven zingt.

Kilometers lang rijden we door boomgaarden. De takken buigen onder de grote hoeveelheden peren. Waar geplukt wordt is de samenstelling van het team internationaal. 

We drinken koffie in Zoutleeuw. Het is een aardig stadje met een mooi plein, omringd door middeleeuwse gebouwen. We hadden de kerk willen bekijken, maar die is gesloten. In onze beleving de eerste kerk op deze reis die overdag dicht is. 

In Wallonië hadden de oude spoorwegtrajecten de aanduiding Ravel (Réseau Autonome des Voies Lentes), inclusief nummer van de lijn. In Vlaanderen is het meer raden of het wel of geen spoorlijn was. Hier zijn het vooral de straatnamen die het verraden, we rijden over de Spoorweg en de IJzerenweg. De logo’s op het pad juichen ‘Limburg fietsparadijs’. Maar het fietst net zo fijn.

Dan rijden we over een dijkje naar Diest. Wij herkennen de route niet, maar Strava geeft aan dat we hier al eens gefietst hebben. Dat is dan op de terugweg uit Barcelona geweest. Over kinderkoppen rijden we het begijnhof van Diest in. We stuiteren langs de mooie oude huisjes. Ook de binnenstad is middeleeuws gaaf.

Voor we op het gemak op het terras gaan zitten maak ik nog een uitstapje naar de zeer moderne fietsenmaker. Hij vervangt mijn remblokjes en mijn fiets zoeft weer als vanouds. 

Moeizaam

18 augustus Érezée – Hannuit

Het bruggetje naast de camping ligt eruit. Als we vragen naar de omleiding worden we met brede gebaren 10 kilometer omgestuurd. Een blik op de kaart en wat zeulen met de fiets beperkt het geheel tot 1500 meter extra. We stuiten meteen op een monument ter gedachtenis aan WO2. In deze hoek van Europa is tijdens het Ardennenoffensief heftig gevochten, we zien op veel plaatsen monumenten.

We rijden op het gemak door de heuvels. Er komt ons een kleine optocht tegemoet. Het blijkt een processie. De vaandeldrager kan het vaandel amper recht houden in de wind. Er lopen een paar geestelijken in uniform mee, maar verder ziet het er uit als een gezellige wandeltocht. 

We hoeven niet zo veel meer te klimmen verwachten we. Dat klopt, maar dat wil niet zeggen dat er geen venijnige hellingen tussen zitten. Gisteren maakte het allemaal niet zo uit. Nu is het ploeteren en ons verbazen over hellingpercentages tot 16%. En als we ons kwaad genoeg maken lukken die ook.

Net als ik het gevoel heb dat de Ardennen vandaag winnen, pakken we weer een spoorlijn. Het lijntje omlaag richting Huy. Het is bijzonder hoe dichtvertakt het spoornet begin vorige eeuw was en hoeveel er met de komst van de auto verloren is gegaan. Het is mooi dat op zoveel plekken dit soort tracés nu omgebouwd zijn tot fietspaden.

Hellingaf rijden we Huy binnen. We betwijfelen of dit de muur van Huy is, daarvoor is het niet stijl genoeg. De huizen die er staan voldoen aan alle vooroordelen over Belgische architectuur. Huy zelf heeft wel een aardig centrum met een kasteel erboven. Er loopt zelfs een kabelbaantje boven ons. En Huy ligt aan de Maas. Die kruisen we met een grote brug.

Nu zijn we echt de Ardennen uit. De hellingen hebben plaats gemaakt voor wind tegen. De verwachting is dat die tot thuis aanhoudt. We rijden nog een stuk over een spoortraject en door de velden. We zijn allebei blij als we aankomen bij onze bed&breakfast. Het is genoeg geweest voor vandaag.

Ardennen

17 augustus Wiltz – Érezée

Het is niet zo warm meer, dus we zijn wat later dan de afgelopen dagen. De eerste twintig kilometer rijden we over een oud spoortraject naar Bastogne. Het stijgt geleidelijk, maar uiteindelijk zijn we wel 200 meter hoger. Het is mooi, zoals een spoortraject moet zijn, soms smal uitgesneden tussen de rotsen, slingerend door het bos en af en toe een fietstunnel. Op de grens Luxemburg – België staat een bordje. Ook het wegdek heeft een grens, we gaan over van asfalt naar betonplaten.

In Bastogne drinken we koffie in Café des Sports tegenover de kerk. De eerste paar minuten kunnen we elkaar niet verstaan door het klokgelui. We zien wat mensen, vooral op leeftijd, de kerk inlopen. Degenen die het geloof verloren zijn zitten om 11 uur op het terras aan de koffie. Op dit tijdstip vertrekt ook, onder groot geraas, de motorclub die hier verzameld had. Wij zien het allemaal aan en nemen nog een kopje koffie.

Vanuit Bastenaken rijden we niet naar Luik zoals de wielerklassieker, maar een traject over kleine weggetjes naar het noorden. We passeren gehuchten van niets. Bossen. Klimmen. Dalen. Gouden akkers. Plateaux. Uitzichten. Zon. Briesje. Niet te warm. Lekker trappen. De Ardennen in haar beste vorm. Ik was vergeten hoe gaaf het fietsen hier is.

We lunchen in La Roche-en-Ardenne. We zijn stomverbaasd als we het pleintje op rijden. Het staat afgeladen vol met motoren. Blijkbaar wil iedereen hier lunchen. Gelukkig hebben die motoren een andere route als wij. 

Vanuit La Roche klimmen we via la rue du Paradis naar Cielle. Een hemelse naam voor een volgend klein dorpje. Eindpunt van vandaag is een camping in Érezée. Het blijkt een gehucht van overjarige stacaravans, waar juist vandaag het jaarlijks jeu-de-boules-tournooi is met bijpassende muziek. Maar er is wel plek op het trekkersveldje.