8 juni Vlorë – Fier
Tussen het maandagochtendverkeer rijden we de stad uit. We stoppen even bij het monument voor 1912. Pas zo recent werd Albanië onafhankelijk van het Ottomaanse rijk.
Het wordt herdacht met een beeld van stoere strijders met grote snorren. Die snorren zie je niet meer in het straatbeeld, er zijn vooral hipsterbaardjes. Maar dat zijn wel degenen die nu protesteren tegen de megalomane plannen van de Trumpdochter voor een van de eilandjes. De eigenaar van ons hotel was erbij, vertelde hij, omdat hij dit ziet als deel van de corruptie hier.
Meteen buiten de stad is het rustig. We rijden over een smal rustig weggetje. Hier bloeit de brem geel op de hellingen. Als we terug kijken ligt de zee al diep onder ons. Er kronkelt een slang over de weg. Ik stop om te kijken, na alle doodgereden slangen zie ik er nu eindelijk een die leeft.
Dan stuurt de route ons een onverharde weg op. We vragen ons af wat de meerwaarde is. Zeker omdat er twee grote honden lopen. We bekijken ze met wantrouwen en passen de route aan.
We willen kijken in Apollonia, archeologische opgraving van een Romeinse stad, gesticht door Grieken in de zesde eeuw voor Christus. Bij de parkeerplaats staat een bezoekerscentrum. Dit is dicht. Er komen mensen van de heuvel naar beneden lopen die ons zeggen dat dat de weg naar boven is. We slepen onze fietsen mee omhoog en komen midden op een Romeinse weg terecht.
Wat het meest bijzonder is op deze locatie is het Bouleuterion.
Als amateur had ik het een tempel genoemd, maar deze zuilen zijn deel van wat wij het stadhuis zouden noemen, net als het theatertje wat er achter ligt. Bijzonder is dat het allemaal pas in de twintigste eeuw is opgegraven.
