17 juni, Cetinje – Stoliv
Het heet niet voor niets in Montenegro, ook vanochtend klimmen we weer. Het is nog niet zo warm, de klim gaat geleidelijk. Dat is fijn, want het zijn 15 kilometer omhoog en we hebben gisteren nog niet helemaal verteerd. Carry rijdt makkelijk van me weg. Hij koopt alvast de kaartjes voor het Nationaal Park Lovcen. Als ik aan kom rijden staat de bewaker midden op de weg en reikt me het kaartje aan.
We klimmen door. Langzaamaan maken de bomen plaats voor rotsen. We zitten boven de 1000 meter. Het landschap is totaal anders dan dat van de laatste dagen. In de verte zien we nog één keer het meer van Skodër. Volgens de routebeschrijving is dit het hoogste punt, 1421 meter. Ik had een pas verwacht maar het enige dat er staat is een bordje dat waarschuwt voor de afdaling.
En dan zijn we aan de andere kant. In de diepte liggen de baai van Tivat en de baai van Kotor. Wat een uitzicht!
We dalen. Het is 1400 meter naar beneden. Ik zou bij elke bocht kunnen stoppen om te kijken, wat is het mooi hier.
En eigenlijk wil ik ook stoppen bij elke bocht om moed te verzamelen om door te fietsen. Want naast me is het heel diep en op veel stukken ontbreekt een muurtje.
De weg is smal. Soms wil er een bus langs dan staat alles stil en wordt er flink gemanoeuvreerd. Het is niet druk. Met alle haarspeldbochten rijdt het verkeer niet al te hard. Ergens halverwege de helling valt me op dat de bochten genummerd zijn, we passeren nummer 19.
Tegen de tijd dat we beneden zijn heb ik kramp in mijn handen van het remmen. Op zeeniveau valt op hoe omsloten de baai is en hoog de bergen zijn.
Het is druk op straat, maar alle verkeer gaat rechts af naar Kotor, aangeprezen als Dubrovnik-light zonder drukte. Wij gaan links, op weg naar de camping.
Het weggetje loopt vlak langs het water. Het slingert tussen keienstrandjes en huizen met rode daken. Het is alsof de tijd hier heeft stilgestaan. Hier zetten we ons tentje op en blijven we een dagje genieten van het uitzicht.