19 juni, Stoliv – Dubrovnik
Gisteren hadden we een campingdagje. We hebben een wasje gedraaid, een beetje gezwommen en gekletst met andere fietsers. En we hebben ons verwonderd over de gigantische cruiseschepen in de baai. Wat is de lol van vakantie in een drijvende galerijflat?
Nu rijden we op het gemak verder. We worden ingehaald door golfkarretjes met toeristen. Dat is ook een manier om de omgeving te bekijken.
Met een pontje steken we de baai over. Van hier rijden we naar de grens. Onze route is wat rommelig, we rijden over de grote weg. Als we uitwijken naar een kleinere raken we verzeild tussen de badgasten. Al met al duurt het tot na de koffie voor we een lekker fietsritme te pakken hebben. Dat is weer duidelijk hoe fijn een goede route is.
We gaan klimmend Montenegro uit. Ergens op de helling staat in de struiken een welkomstbord voor Kroatië, we zijn het voorbij voor we het door hebben. Dat wat leek op een nieuw-landritueel is bij deze mislukt. Of is het ritueel inmiddels dat we op de fiets de rij voorbij rijden?
Eerste indruk van Kroatië is dat het rijker en aangeharkter is dan Montenegro. We zijn ook weer terug in de EU, dat is echt duidelijk als we een Natura2000 gebied inrijden. Wat opvalt zijn de cipressen en de krekels. Sinds de grens zijn die er ineens weer. Horen die bij elkaar?
We hebben bedacht dat we in Cavtat de ferry naar Dubrovnik nemen. We rijden met 12% naar beneden naar de haven. Op zo’n moment duim ik dat de ferry ook echt gaat.
Cavtat heeft een mooi haventje en er gaan bootjes naar Dubrovnik. Het is nog even zoeken naar een die onze fietsen mee wil nemen. De kaartverkoper verzekert ons dat er geen probleem is. De kapitein kijkt bedenkelijk, maar als hij hoort dat we uit Istanboel komen is het ijs gebroken. Carry mag voorop zitten bij de fietsen.
We leggen aan bij de oude stadsmuren van Dubrovnik. Wat een fantastische manier om de oude stad binnen te komen.
We doen een klein rondje binnenstad met de fiets aan de hand. De drukte valt mee.
De stad is waanzinnig goed opgeknapt, alles klopt precies. Maar misschien juist daardoor voelt het als een openluchtmuseum.
