23 juni, Seget Vranjica – Sebenik
Ik moet echt moed verzamelen om vandaag weer op de fiets te stappen. Het is om 8 uur al 30 graden. Gisteren had ik veel last van de warmte en ik kijk niet uit naar nog zo’n dag.
Binnen een paar kilometer loop ik mijn fiets naar boven te zeulen terwijl het zweet op de grond drupt. Het voelt alsof al mijn energie nodig is om te koelen en er voor het fietsen weinig over is. Met deze hitte voelt zelfs een halve etappe als amper haalbaar.
We volgen de EV8. Op dit traject van de route is het een mooie rustige weg langs de olijven. De vlinders fladderen om ons heen, vooral geelzwarte koningspages. Carry staat ergens zo lang op me te wachten dat een slang tevoorschijn durft te komen. De bidons raken leeg. We vragen een mevouw bij een huis ze te vullen.
En dan langzaamaan wordt het klimmen minder, wordt het wat bewolkt en gaat het allemaal wat minder stroef. We dalen naar de kust. De blauwgroene zee ziet er heerlijk uit.
We rijden steeds weer langs kleine strandjes. Het is nog steeds heet. We stappen af om even te gaan zwemmen. Carry duikt de zee in. Als hij zich aankleedt zoekt hij zijn bril, hij heeft geen idee waar die is. Ik vraag of hij zijn bril wel heeft afgezet bij het zwemmen. Dat geeft even stress. Dan loopt hij de zee in en vindt hem feilloos terug op de plek waar hij erin is gedoken.
Eindpunt vandaag is Sibenik, ook al zo’n mooi Kroatisch stadje. Het is ons gelukt dat ene appartementje te vinden dat alleen maar via trappen te bereiken is.
We maken nog een rondje door de stad. We bezoeken de kathedraal. Deze heeft een bijzondere bouwstijl. Wat ons raakt is dat er nog kogelgaten in de deur zitten van de laatste oorlog. De kaartverkoopster vertelt vol afkeer hoe ook de koepel gebombardeerd was, maar inmiddels gerestaureerd is. De geschiedenis is hier heel dichtbij.
