18 mei, Seydisehir – Akseki
Aan het eind van de straat zien we het Taurusgebergte al. Vandaag gaan we er overheen. Zo gauw we de snelweg oprijden meldt Garmin dat het 64 kilometer tot de volgende afslag is. Dat is overzichtelijk.
We rijden op de vierbaanssnelweg. Het is heerlijk rustig. Gisteren voelde fietsen op de snelweg alsof we ver van het omringend landschap waren, vandaag beleven we het landschap veel intensiever.
De eerste tien kilometer zijn min of meer vlak. Dan begint het grote stijgen. Als altijd zie ik de weg al ver boven me, met Carry die al verder gestegen is. Klimmend langs haarspelden rijden we verder.
De uitzichten zijn fantastisch, de rotsformaties mooi. We zien steeds meer dennen. Er ligt een blauwgroen meer. We stoppen bij een van de tentjes langs de weg waar ze thee verkopen. We scoren meteen een zoete pannekoek, een goede basis voor het vervolg.
We klimmen. We kijken. We genieten. Het is zo ongelooflijk mooi. Naarmate we hoger komen zijn er steeds minder bomen. De sneeuwtoppen komen dichterbij.
Af en toe dalen we een stukje en dan klimmen we weer verder. De pas waar we over gaan ligt op 1825 meter.
Vanaf hier dalen we. We zoeven naar beneden. Het wordt weer groener, de sneeuw weer verder weg. We stoppen even voor thee, gewoon om nog even om ons heen te kunnen kijken. We dalen verder.
Er is wat verder op een tentje langs de weg waar we stoppen om wat te eten. Natuurlijk drinken we hier thee bij. Waar zouden we zijn op een dag als deze zonder al die kopjes thee met suiker?
We blijven dalen. Alleen de laatste kilometer naar ons hotel is nog een gemene klim. Resultaat is dat strava meldt dat we vandaag de grootste klim van dit jaar gemaakt hebben.
