Categorie: Duitsland

12 juli, Neuburg a.d. Donau – Nördlingen

Meteen Neuburg uit rijden we langs de Donau. Hier heeft die ongeveer het formaat van het Zwarte Water. Het verbaast ons dat de route onder langs de dijk loopt, het pad op de kruin geeft een veel beter uitzicht. 

We passeren wat dorpjes. Altijd staat er wel een barokke suikertaart met uitzicht over de omgeving. Is het geen kerk, dan is het een klooster. En allemaal even goed onderhouden. Het katholicisme heeft hier nog stevig voet aan de grond. En dan hebben we het nog niet over het aantal kruisbeelden langs de weg. 

In Marxheim, een naam met associaties, geven verkeersbordjes de politieke verhoudingen weer,  ‘Rechts geht vor Links’.  

In Donauwörth stoppen we voor koffie en gebak. We moeten de taart tegen wespen verdedigen, ze zijn er vroeg bij dit jaar. Op weg naar Venetië schijnen we hier ook geweest te zijn. We draaien hier van de Donau af.​

Vanaf hier rijden we vooral door agrarisch gebied. Er staat veel mais. Eigenlijk gek, hoeveel ruimte we inruimen voor het telen van koeienvoer. We rijden in de volle zon en het is flink warm. Met deze temperatuur vallen de hoogtemeters niet altijd mee. 

De stadjes die we vanaf nu passeren maken deel uit van de Romantische Strasse. Deze route is in de jaren ‘50 bedacht met het idee om een reeks oude stadjes met stadsmuren, vakwerkhuizen, kastelen en kerken aan elkaar te verbinden. Ik associeer dat niet direct met romantiek, maar dat wat we tot nu toe gezien hebben is mooi. 

11 juli, Au i/d Hallertau – Neuburg a/d Donau

De dag begint goed met een stevig ontbijt, een strak blauwe lucht en een zonnetje. We rijden naar boven het dorp uit en komen weer op een oude spoorbaan. We rijden langs hop en graan. En altijd piept wel ergens een uivormig kerktorentje tevoorschijn. 

Er komt een racefietser naast me rijden. We maken een praatje. Hij is al met pensioen en vindt dat zeker aan te bevelen want werk is niet alles. Al moet je wel zorgen dat je genoeg om handen hebt. Na deze wijze raad gaat hij rechtsaf en ik links. 

We rijden soepel over kleine wegen. Er is een soort van algemene route die met pijltjes wordt aangegegeven als een prettige aanvulling op mijn Garmin. Een bord langs de weg waarschuwt voor ‘Fähnkante’. Voor ik heb kunnen bedenken wat het zou kunnen betekenen, klap ik er met mijn fiets in. Nu weet ik wat Fähnkante betekent, ‘uitholling overdwars’. 

Onder een poort door rijden we Vohburg binnen. De kerktoren heeft geen ui meer maar een puntdak met geglazuurde pannen. De meiboom is onveranderd hoog. En als we door de andere poort verder rijden komen we bij de Donau.

In de verte zien we roodwitte palen, die ik associeer met de entree van Lowlands. Hier zijn het de schoorstenen van de enrgiecentrale.

Onze ervaring is dat het druk is langs de Donau, dat is blijkbaar pas vanaf Passau. Hier hebben we het onverharde pad bijna voor ons alleen. We rijden stroomopwaarts naar Ingolstadt. Daar doen we een rondje door de Altstadt, opvallend strak in de verf. 

We rijden op het gemak verder, een beetje door het bos, een beetje langs de velden.

We passeren enkele grote kasteelboerderijen. Elk moment kunnen Floris en Sindala hier om de hoek komen. 

We zijn lekker op tijd bij de camping. Helaas, pindakaas, deze is het hele weekend afgehuurd door een Kung Fu vereniging. Er zijn geen andere campings in de buurt. Gelukkig zijn er wel nog kamers bij de brouwerij. 

9 juli, München – Au in der Hallertau

De zon schijnt weer. We passeren München via parken en buitenwijken. Bezoek aan het centrum bewaren we voor een andere keer, nu fietsen we lekker verder. Het is mooi groen. We hebben geen idee van de ochtendspits in deze grote stad.

We rijden de hele ochtend langs de Isar. Het is mooi, onverhard trappen zonder nadenken.

Onze enige zorg is koffie, daarvoor moeten we ergens van het pad af. Google helpt, maar het aangegeven Gästhaus is gesloten. We behelpen ons bij een tankstation.

Wat verder op lijkt de route afgesloten. Toch loopt een klein paadje langs. We zien wat er gebeurd is, het oorspronkelijke pad is in de rivier gestort. Dat levert mooie plaatjes.

Na de lunch is het beeld van de route anders. We rijden niet meer langs een rivier maar gewoon door het binnenland, glooiende heuvels vol graan, afgewisseld met mais. Elk dorpje heeft een wit kerkje en als het even kan ook een meiboom.

Het treintje dat vroeger de hopplukkers naar deze streek bracht rijdt niet meer. Er ligt een fietspad op het oude tracé. Het voert ons langs velden vol hoge stellages waar de hop langs geleid wordt. 

We eindigen de dag in Au in der Hallertau, een gehucht met een bijzondere naam. Een Au schijnt een waterrijk weidegebied te zijn en Hallertau het grootste aaneengesloten hopteeltgebied van de wereld. In het dorp zit een brouwerij met Biergarten. Daar gaan we morgen zeker heen. 

8 juli, Prien am Chiemsee – München

Als we wakker worden tikt de regen op de tent. Hier hadden we niet op gerekend. We ontbijten in de tent. En tegen de tijd dat we de natte tent in pakken is de regen gestopt. De buren komen nog even langs voor een praatje, dus opschieten doen we niet.

Het eerste stuk is pittig door het bos. Carry wordt tegengehouden door een mevrouw met paarse jas ‘halt’. Bij sommige mensen werkt autoriteit averechts, dus Carry wil weten waarom. Op het moment dat zij zegt dat ze bomen aan het kappen zijn, gaat er een boom met een geweldige klap neer. 

Tot München fietsen we de D11, een langeafstandfietspad dwars door Duitsland. We rijden langs de Mangfall. Het is aardig te zien hoe het water met grote stenen gereguleerd wordt. Het ziet er bijna natuurlijk uit. En als mensen groeten, is het ‘servus’. 

Het gaat niet vanzelf vandaag. Met dit weer zijn de uitzichten niet zo spannend. Het is zo veel frisser dan de afgelopen dagen dat ik het af en toe koud heb en het schiet niet op. Uiteindelijk komen we aan in een buitenwijk van een buitenwijk van München. We betalen €12,50 om de fiets te mogen parkeren in de Tiefgarage. We hangen de tent te drogen in de hotelkamer en het grondzeil in de douche. Morgen zijn we er weer klaar voor. 

7 juli, Ainring – Prien am Chiemsee

Als we het dorp uit rijden is onze route afgesloten. Een wielrenner rijdt door, dus wij ook. Helaas worden we terug gestuurd en moeten we over de grote weg. Achter ons verdwijnen de toppen van de Alpen langzaam uit het zicht.

Hier zijn de heuvels glooiend en liggen de huizen verspreid. Aan de balkons hangen bakken felgekleurde geraniums en petunia’s. Tegen de huizen staan grote stapels brandhout. Er staan hoge meibomen met mooi geschilderde figuren. Regelmatig hangt er in de berm een Jezus aan het kruis. Hier lijkt de tijd te hebben stil gestaan. 

We hebben flinke wind tegen. Dat is hard werken. Voor de temperatuur is die wind wel prettig. Het is rustig onderweg, we komen wat andere fietsers tegen. Het contrast met de Alpe-Adria is groot. 

We rijden over een mooi vlak pad, om een steil paadje in het bos te vermijden. We zijn verbaasd dat het niet in een route is opgenomen. Maar dan is de weg afgesloten en moeten we terug. Het blijkt een gevangeniscomplex te zijn. De geschiedenis gaat lang terug, in de tweede wereldoorlog was het een werkkamp. 

Eindpunt van vandaag is een camping bij de Chiemsee. Onze Nederlandse buren zijn hier ook met de fiets. Dat is leuk kletsen bij de tent. Minder gezellig zijn de naaktslakken die ik overal terug vind.